Blog Cherie, wonen op Sardinie

 Sardinie eindejaar 2003- Onze Luna in verwachting.

blog Cherie, wonen op SardinieKerst was dit jaar geen familiefeest. Moeder en ik aten bij Nino en Marion en de moeder van Nino. Wel kwamen Mo, Jim en Nina 30 december ’ s avonds om 9 uur in Cagliari aan voor een weekje en vertrokken 6 januari zonder Jim. Jim bleef ruim twee maanden bij ons, Mo had een cursus lichtontwerp in Londen en daarna moest ze zich voorbereiden op de Lion King in het circustheater in Scheveningen en 18 januari nog even een haarshow samen met Panda voor Bert van L’Oreal in de Heineken music hal.

Luna zwanger

Ondertussen zaten wij met een zwangere Luna. Dit was niet gepland, ik had echt mijn best gedaan dit te voorkomen. Tijdens de kritieke dagen zat er een vreemde hond buiten op de bank te wachten tot Luna naar buiten kwam. Elke keer als ik Luna voor er uit liet lokte ik Fossie (zo noemden wij hem maar even) naar binnen met wat eten. Dat ging heel goed. Tot op een avond ik Fossie binnen had en Luna buiten was, maar niet terugkwam na diverse keren roepen. Ik ging op onderzoek uit en vond Luna met een andere hond bovenop haar. Toen die klaar was riep ik Fossie en zei:” het is nu toch te laat nu mag jij ook. “ En zie daar het resultaat, een zwangere Luna van twee verschillende honden.

’ s Avonds op 27 januari, terwijl ik Jim aan het voorlezen ben, nou ja lezen, zingen eigenlijk, lag Luna naast het bed en hoorden we ineens piep piep en ja hoor, daar was nummer één. Na een paar uur waren er vijf en ik dacht dat is het wel. Ik belde naar Nederland en vertelde dat we vijf kleine puppies hadden.

Echter terugkomend waren er nog twee bijgekomen en ’s avonds half elf waren er nog twee. Maar met de laatste twee moest ik Luna helpen, de arme schat was bekaf. De hele nacht moest ik opletten, want Luna was zo moe. Ik gaf haar af en toe wat water en eten, maar daarna ging ze weer liggen uitgeput en boven op de kinders, zodat ik die er weer onderuit moest graaien.

Jim en Luna

Jim sliep wel, maar af en toe riep hij piep piep. Eindelijk zes uur en een beetje licht. Luna moest nodig, dus gauw naar buiten en ik vlug alle kleintjes in de box van Jim in de kamer gelegd, de voorkant eruit, zodat Luna erin kon. Jim ontdekte al snel dat hij er zo ook bij kon.

Om 8 uur zat iedereen fris en fruitig om en in de box. Moeder keek vol verbazing naar al dat jonge spul, die krioelden om de tepels van Luna om toch maar wat te drinken.  Fossie keek trots naar zijn kroost. Zo nu aan de koffie. Moe, maar voldaan. Maar er staat ons nog wel wat te wachten, want 7 februari wordt moeder 90 en het is wel erg vol geworden.

Monique Van Proosdij