Blog Cherie- Moeder wordt 90 jaar op Sardinie!

 

7 februari 2004 moeder 90 jaar op Sardinie.

 

blog cherie, wonen op sardinieDe verjaardag van moeder nadert. Panda is met Bert voor L’Oreal naar Manilla op de Filippijnen en Monique is gestart met de voorbereiding van The Lion King in het circustheater te Scheveningen. Zij zullen er dus niet bij zijn. Maar gelukkig we hebben de telefoon en ze bellen bijna iedere dag. Mo alleen al om haar Jimmeboy te horen, ze mist hem natuurlijk vreselijk. Maar deze kleine man vermaakt zich prima met al die kleine en grote honden, wandelen met klein omaatje, achter- of in de rollator. En ’s avonds met klein omaatje naar de Power Rangers kijken, terwijl ik het eten maak.

Er moet van alles geregeld worden: De kapster Milena voor 6 februari, Lucia de pedicure voor de voetjes en handen. Een ticket voor Gerard bij het reisbureau en Marina, de Russische schoondochter van Ursula om alles nog eens extra schoon te maken. Tussendoor komen er allerlei mensen om een puppy uit te zoeken en mee te nemen. Donderdagmiddag 6 februari rijd ik naar Cagliari om Gerard op te halen.

De volgende dag is het de verjaardag van moeder, ze wordt 90 jaar!

Al heel vroeg gaat de wekker, want eerst moeten Moeder en Jim gedoucht worden en aangekleed. Dan zelf even poedelen, het ontbijt maken en dan gaat de telefoon al. Eerst Panda die net terug is uit Manilla en daarna meteen Mo, die daarna al vroeg naar Scheveningen moet voor de repetities van de Lion King.

Het is mooi weer dus we drinken buiten koffie en gelukkig kan de telefoon ook buiten gebruikt worden, dus moeder gaat gewoon door met telefoneren. Met haar zuster en zwager uit Bennekom, neven, nichten, buren, vrienden enz. Ook de soep en broodjes worden buiten verorberd en dan komen de eerste gasten. Mijn vriendinnen Ursula, Marion, Karin, Yvette en Marina. Om vijf uur wordt het fris buiten en verhuizen we naar binnen, waar de kachel aangaat en het al snel bloedheet wordt, maar moeder vindt dat heerlijk. Het wordt inmiddels druk in huis, Marco de loodgieter en vrouw komen binnen en moeder kan haar telefoontjes niet meer horen door het lawaai. Nou dan moeten ze morgen nog maar bellen, is haar mededeling. Er wordt gelachen, gegeten en gedronken op z’n Italiaans dus heel veel. De aandacht wordt verdeeld tussen moeder, de puppy’s, Luna en Fossie en natuurlijk Jimmeboy. Ik ben weer erg blij dat ik een huis heb zonder buren, want het lawaai is op kilometers afstand te horen. Maar gezellig is het wel en ik denk dat niemand, die moeder kent uit Nederland en Italie, haar vergeten is. “Ja, zegt ze als ze eindelijk op bed ligt en iedereen vertrokken is, het was een prachtige dag!” Heel tevreden, met een glimlach op haar gezicht, valt ze in slaap.

Monique Van Proosdij