Category Archives for "blog"

De bellenmakers van Sardinie

De bellenmakers van Sardinie. Als je hun verhalen hoort over het maken van de bellen dan zijn het levende wezens. Ze reproduceren, ze evolueren, ze transformeren en ze repliceren op alle mogelijke middelen om zich beter aan te passen aan de omgeving waar ze voor bedoeld zijn.

Afgelopen februari was ik in Barbagia voor de bijzondere heidense feesten rondom de carnevale, in een dorp genaamd Tonara. Dit dorp is voornamelijk beroemd vanwege de Noga. Maar er is nog iets bijzonders in dit dorp te ontdekken. Net over de bergen van de Barbagia onder Fonni in Tonara, ontmoette ik een van de laatste campanacciari( bellenmakers), Ignazio Floris.

Bellenmakers

De campanacciari zijn ambachtslieden die de bellen maken die om de hals van de schapen en of koeien worden gehangen. Ik wist niets over dit verhaal van de bellen, het was voor mij een onbekend onderwerp. Over bellen wist ik al helemaal niets. Ik heb me nooit afgevraagd of er een filosofie schuil ging achter deze bellen. Volkomen blanco ging ik met mijn gids in Tonara naar het werkatelier. Ik had totaal geen verwachtingen, maar het werd een klein evenement. De bellenmaker Ignazio Floris opende een wereld waarin de bellen de belangrijkste in de wereld zijn. Een waarin hij uitlegt dat iedere bel uniek is en zijn eigen verhaal heeft. Het is belangrijk dat de bellen van de schapenkudde samen een identieke en unieke harmonie vormen. Zodat de schaapsherder altijd zijn eigen kudde herkent. Zo kan hij ook horen of er een andere kudde nadert.

Muzikaal

Ik heb ontdekt dat de bellenmakers ook musicoloog moeten zijn. Hij maakt elke bel (verkregen dmv het net zo lang hameren van de platen plaatmetaal totdat zij de juiste vorm hebben ) met zijn eigen toon. Afhankelijk van de afmetingen en op strategische punten aan de zijkant van de bel kan er zelfs een kwart toon verschil worden toegekend. De melodie van de bellen is het meest belangrijk, want elke kudde schapen zijn eigen melodie heeft. Wanneer de herder naar de campanacciaro gaat om de bellen te kopen wordt hij vergezeld door zijn “musicoloog. ” De  “musicoloog ” waar de herder op vertrouwd, zit buiten met zijn rug naar de deur om niet te worden beïnvloed door iets visueels. Niemand zegt iets, deze scène speelt zich af in een stilte.

Cultuur

Deze persoon weet niet alleen van muziek, maar is ook wethouder voor cultuur in Tonara. Dit oude ambacht vereist handwerk. Alles wordt op het oog en met de hand gemaakt om de bel zijn vorm te geven. Toch is dit werk meer dan een ambacht. Het is een passie voor het vak. Elke keer weer ontdek ik hoe rijk het erfgoed is dat dit eiland in de Middellandse zee heeft.

De familie Floris is overigens de bellenmakers van Sardinie. Ze maken voor elke schapenkudde op Sardinie de bellen. Een bel van een kudde die aan de kust graast heeft een andere klank dan die van een kudde die in de Barbagia tussen de bergen graast. Het geluid draagt anders in elke regio en het geluid van de bel moet daar op worden aangepast. Zo kan een bellenmaker aan de toon van de bel horen waar de kudde graast.

Is een strandvakantie nuttig?

Ben je op zoek naar een zo nuttig mogelijke vakantie?

Dan is het antwoord, boek een strandvakantie!

Dan denk je misschien strandvakantie? Dat is toch niet nuttig?

Juist wel, dat zal ik je uitleggen.

Sardinie

Sardinie is een prachtig en vooral divers eiland wat nog niet is ontdekt door het massa toerisme. Dit zal, zeker in het Zuiden, nog wel zo blijven, want de Sardijnen zijn geen uitgekookte ondernemers en zijn bovendien erg trots op hun prachtige eiland. Bovendien houden ze niet van verandering.

Daarom vind je hier nog prachtige verlaten kusten, grillige rots baaien en tropisch aandoende stranden. Ideaal als je van natuur houdt en een vakantie wilt vieren die zinvol is.

Als je dan hier bent, doe dan net als de Italianen. Ga in de ochtend naar het strand en tegen 12 uur als het te warm wordt, zoek dan een heerlijk schaduwrijk plekje bij je vakantieverblijf om lekker uitgebreid te lunchen en daarna te rusten, slapen lezen of gewoon even niets te doen. Dan tegen een uur of vier pak je alles weer op en ga je een andere leuk baaitje ontdekken.

Strandvakantie

Terwijl je dan goed en wel gesetteld op het strand ligt geniet je van het feit dat je helemaal niets hoeft te doen. Je hoeft niet in de rij te staan voor een kaartje van de Efteling of zorgen dat je alvast online tickets hebt voor die bezienswaardigheid die je gezien moet hebben of in de file te staan op weg naar dat beroemde strand waar iedereen wil liggen.

Je kunt nu gewoon doen waar je zin in hebt, namelijk niets.

Ok, je kunt ook best iets actiefs ondernemen, waterfietsen, Beach ballen met de kinderen of in ieder geval actief kijken naar andere ouders die Beach ballen met hun kinderen. Je voelt je heerlijk loom worden door het schijnen van de zon en ontspannen worden door het ruisen van de zee.

Nieuwe energie

En dan kom je tot rust. En er is niets nuttiger dan tot rust komen als je op vakantie gaat. Dat is waar vakantie ooit voor bedoeld was, om tot rust te komen en weer nieuwe energie op te doen.

Juist door helemaal niets te doen en niets te hoeven en te moeten krijg je weer nieuwe energie om thuis weer met goede moed en goed humeur de draad weer op te pakken.

Je kunt natuurlijk ook altijd een heerlijke relax vakantie boeken, zoals bijvoorbeeld onze mindfulness & yogareizen.

Meer info reis

Blog Cherie- Het einde van winter op Sardinie.

Winter Sardinie

Na de verjaardag van moeder blijft Gerard nog 14 dagen. Er wordt hard gewerkt. Alle ramen, luiken en deuren plus tafels en stoelen buiten worden in de botenlak gezet. Ook er wordt veel gewandeld naar het bergmeertje en omgeving en met de auto maken we samen met moeder gezellige tripjes. We drinken ergens een cappuccino of een aperatiefje.

Als Gerard vertrokken is komen Annique (oma Dingjan) en Monique Dingjan en zij zullen Jim weer mee terug nemen naar Nederland. Het is erg gezellig, maar met de 9 pups van Luna wel erg druk. Annique schrijft in het gastenboek: Elke dag moeten er 3 x daags 16 monden worden gevoed. Jim verzorgen en alles heel houden, dweilen, de honden box schoonhouden en oma oprapen als ze gevallen is. En tot twee maal toe Jim bevrijden, als hij zichzelf heeft opgesloten.

Zondag 14 maart

’ s Morgens of liever gezegd ’s nachts 5 uur breng ik Annique, Monique en Jimmyboy naar Cagliari. Jim en ik nemen huilend afscheid, hij is dan weer een tijdje bij ons geweest.

Nu even druk met de pups. Ze zijn inmiddels 6 weken. De buren nemen er èèntje mee en twee worden er opgehaald door een echtpaar uit het dorp. Met zes gaat het al weer beter. Na 8 weken gaan er nog vier naar een herder. Ik houd er zelf twee, de kleinste, deze moeten natuurlijk ontwormd en ingeent worden. Daar helpt Marion me mee door alvast bij de dierenarts te gaan zitten en mij daar op te vangen.

In april komen Herman en Thea, maar deze zijn amper gearriveerd als er wordt gebeld voor Thea en haar wordt meegedeeld dat haar moeder plotseling is overleden. Ze kan de volgende dag vroeg weer naar Nederland. Dat was een domper. Herman blijft nog een paar dagen en gaat dan met zijn auto weer terug. Het is prachtig weer , maar eind april begint het te regenen en de gasten, die dan komen treffen het niet. Het wordt veel binnen zitten, vooral ’ s avonds. En er worden allerlei spelletjes gedaan, heel gezellig.

Mijn moeder

Moeder gaat slecht zien, soms bijna niets. TV kijken doet ze niet meer, ze kan het niet meer volgen. Ze vindt het wel goed geweest. Ze praat veel over vroeger. Steeds vaker zegt ze:” lieverd, als je me ’ s morgens vindt en ik ben er niet meer, schrik dan niet. Denk dan wat fijn, dat ze niet heeft hoeven te lijden. Ze heeft een prachtig leven gehad en voel je vooral niet schuldig, want je bent een geweldige dochter geweest. Het doet pijn als ze erover spreekt, maar ik weet dat eens die dag zal komen. Maar nu nog niet, hoop ik.

In mei komen Gerard, Mary en Jeanne, de moeder van Mary. Jeanne en moeder kunnen het samen goed vinden. Mary gaat heerlijk naar het strand. Gerard en ik doen boodschappen en kokkerellen. De twee dames zitten buiten onder de parasol te keuvelen over vroeger. Ik hoor ze veel lachen, dat is zo fijn en ik denk maar even niet meer aan de sombere gedachten.

Toen wist ik nog niet dat de gevreesde dag snel kwam dan verwacht.

Blog Cherie- Moeder wordt 90 jaar op Sardinie!

 

7 februari 2004 moeder 90 jaar op Sardinie.

 

blog cherie, wonen op sardinieDe verjaardag van moeder nadert. Panda is met Bert voor L’Oreal naar Manilla op de Filippijnen en Monique is gestart met de voorbereiding van The Lion King in het circustheater te Scheveningen. Zij zullen er dus niet bij zijn. Maar gelukkig we hebben de telefoon en ze bellen bijna iedere dag. Mo alleen al om haar Jimmeboy te horen, ze mist hem natuurlijk vreselijk. Maar deze kleine man vermaakt zich prima met al die kleine en grote honden, wandelen met klein omaatje, achter- of in de rollator. En ’s avonds met klein omaatje naar de Power Rangers kijken, terwijl ik het eten maak.

Er moet van alles geregeld worden: De kapster Milena voor 6 februari, Lucia de pedicure voor de voetjes en handen. Een ticket voor Gerard bij het reisbureau en Marina, de Russische schoondochter van Ursula om alles nog eens extra schoon te maken. Tussendoor komen er allerlei mensen om een puppy uit te zoeken en mee te nemen. Donderdagmiddag 6 februari rijd ik naar Cagliari om Gerard op te halen.

De volgende dag is het de verjaardag van moeder, ze wordt 90 jaar!

Al heel vroeg gaat de wekker, want eerst moeten Moeder en Jim gedoucht worden en aangekleed. Dan zelf even poedelen, het ontbijt maken en dan gaat de telefoon al. Eerst Panda die net terug is uit Manilla en daarna meteen Mo, die daarna al vroeg naar Scheveningen moet voor de repetities van de Lion King.

Het is mooi weer dus we drinken buiten koffie en gelukkig kan de telefoon ook buiten gebruikt worden, dus moeder gaat gewoon door met telefoneren. Met haar zuster en zwager uit Bennekom, neven, nichten, buren, vrienden enz. Ook de soep en broodjes worden buiten verorberd en dan komen de eerste gasten. Mijn vriendinnen Ursula, Marion, Karin, Yvette en Marina. Om vijf uur wordt het fris buiten en verhuizen we naar binnen, waar de kachel aangaat en het al snel bloedheet wordt, maar moeder vindt dat heerlijk. Het wordt inmiddels druk in huis, Marco de loodgieter en vrouw komen binnen en moeder kan haar telefoontjes niet meer horen door het lawaai. Nou dan moeten ze morgen nog maar bellen, is haar mededeling. Er wordt gelachen, gegeten en gedronken op z’n Italiaans dus heel veel. De aandacht wordt verdeeld tussen moeder, de puppy’s, Luna en Fossie en natuurlijk Jimmeboy. Ik ben weer erg blij dat ik een huis heb zonder buren, want het lawaai is op kilometers afstand te horen. Maar gezellig is het wel en ik denk dat niemand, die moeder kent uit Nederland en Italie, haar vergeten is. “Ja, zegt ze als ze eindelijk op bed ligt en iedereen vertrokken is, het was een prachtige dag!” Heel tevreden, met een glimlach op haar gezicht, valt ze in slaap.

Blog Cherie, wonen op Sardinie

 Sardinie eindejaar 2003- Onze Luna in verwachting.

blog Cherie, wonen op SardinieKerst was dit jaar geen familiefeest. Moeder en ik aten bij Nino en Marion en de moeder van Nino. Wel kwamen Mo, Jim en Nina 30 december ’ s avonds om 9 uur in Cagliari aan voor een weekje en vertrokken 6 januari zonder Jim. Jim bleef ruim twee maanden bij ons, Mo had een cursus lichtontwerp in Londen en daarna moest ze zich voorbereiden op de Lion King in het circustheater in Scheveningen en 18 januari nog even een haarshow samen met Panda voor Bert van L’Oreal in de Heineken music hal.

Luna zwanger

Ondertussen zaten wij met een zwangere Luna. Dit was niet gepland, ik had echt mijn best gedaan dit te voorkomen. Tijdens de kritieke dagen zat er een vreemde hond buiten op de bank te wachten tot Luna naar buiten kwam. Elke keer als ik Luna voor er uit liet lokte ik Fossie (zo noemden wij hem maar even) naar binnen met wat eten. Dat ging heel goed. Tot op een avond ik Fossie binnen had en Luna buiten was, maar niet terugkwam na diverse keren roepen. Ik ging op onderzoek uit en vond Luna met een andere hond bovenop haar. Toen die klaar was riep ik Fossie en zei:” het is nu toch te laat nu mag jij ook. “ En zie daar het resultaat, een zwangere Luna van twee verschillende honden.

’ s Avonds op 27 januari, terwijl ik Jim aan het voorlezen ben, nou ja lezen, zingen eigenlijk, lag Luna naast het bed en hoorden we ineens piep piep en ja hoor, daar was nummer één. Na een paar uur waren er vijf en ik dacht dat is het wel. Ik belde naar Nederland en vertelde dat we vijf kleine puppies hadden.

Echter terugkomend waren er nog twee bijgekomen en ’s avonds half elf waren er nog twee. Maar met de laatste twee moest ik Luna helpen, de arme schat was bekaf. De hele nacht moest ik opletten, want Luna was zo moe. Ik gaf haar af en toe wat water en eten, maar daarna ging ze weer liggen uitgeput en boven op de kinders, zodat ik die er weer onderuit moest graaien.

Jim en Luna

Jim sliep wel, maar af en toe riep hij piep piep. Eindelijk zes uur en een beetje licht. Luna moest nodig, dus gauw naar buiten en ik vlug alle kleintjes in de box van Jim in de kamer gelegd, de voorkant eruit, zodat Luna erin kon. Jim ontdekte al snel dat hij er zo ook bij kon.

Om 8 uur zat iedereen fris en fruitig om en in de box. Moeder keek vol verbazing naar al dat jonge spul, die krioelden om de tepels van Luna om toch maar wat te drinken.  Fossie keek trots naar zijn kroost. Zo nu aan de koffie. Moe, maar voldaan. Maar er staat ons nog wel wat te wachten, want 7 februari wordt moeder 90 en het is wel erg vol geworden.

Er is gelukkig helemaal niets te doen bij onze lodges!

lodges op sardinie

lodge op sardiniewat te doen op Sardinie?

Vaak wordt mij de vraag gesteld wat wij zoal voor kinderen te doen hebben bij de lodges of tenminste in de buurt van de lodge. En waarom we geen zwembad hebben of andere speelmogelijkheden voor kinderen.

Ik heb hier veel over nagedacht en gekeken naar de mogelijkheden. Nu na 7 jaar ervaring met onze 2 lodges, kom ik tot de conclusie dat het helemaal goed is zoals het is.

Volgeplande vakantie

Veel gezinnen plannen de vakantie helemaal vol, want het moet voor iedereen leuk zijn en we mogen ons vooral niet vervelen. Maar kinderen hebben helemaal niet zo veel nodig om zich te vermaken. Kinderen komen hier vaak overprikkeld aan, omdat ze net uit Nederland zijn aangekomen. Ze zijn gewend aan dagelijkse prikkels in de vorm van internet, spelletjes, drukte, geluid en andere afleiding.

Dit wordt vaak versterkt door de ouders die ook nog moeten acclimatiseren en vaak nog druk in hun hoofd zijn met het afsluiten van werkmodus, organisatie vakantie en reis. Om deze onrust te blijven voeden willen ze graag veel doen en zien. Maar gelukkig haalt de warmte al snel de snelheid eruit. Alleen als je vertraagt en alles rustiger aan gaat doen is het vol te houden. Dus dan maar even niet wat bekijken maar gewoon naar het strand gaan. Zwemmen in zee en spelen in het zand of op zoek naar krabbetjes. Hele eenvoudige bezigheden, ze hebben niet veel om het lijf, maar o zo doeltreffend als je echt tot rust wilt komen. De zee, die alle zorgen van je afspoelt en de natuur die is en altijd zal zijn, relativeert. Dit effect heeft het ook op kinderen. Ze worden weer rustig en voelen zich prettig. Ze hebben weer oog voor kleine details en hun fantasie komt weer tot leven. Ook het omgaan met dieren, het aaien van de honden of katten, zorgt voor rust en opgewektheid.

Uitrusten

Echt tot rust komen, de batterij weer opladen, er weer tegen aan kunnen is belangrijk op vakantie. Als je oververmoeid thuis komt, heeft de hele vakantie geen zin gehad. Dan duurt het weer even voordat je weer op vakantie mag.

Toen ik nog met mijn ouders op vakantie ging, was dat steevast kamperen in Frankrijk. Drie weken lang niets anders als zwemmen en spelen op het strand en ’s avonds voor de tent samen eten. Meer kan ik me er niet meer van herinneren. Behalve dat we het altijd ontzettend naar ons zin hadden.

Daarom zou ik willen adviseren om gewoon helemaal niets te plannen, gewoon te genieten dat je niets hoeft en niets moet; je ziet het wel.  Er is niemand thuis die je gaat overhoren, of uitvragen of je wel alles hebt gedaan en gezien. Dus laat het gewoon los.

Gelukkig wordt je hier op Sardinie alleen al door de zomerse temperaturen in een trager ritme gedwongen. Dit brengt je vanzelf in een langzamer tempo. Go with the Sardinian flow!

Sardinie blog Monique: waarom ik verliefd ben op Sant Antioco!

In dit Sardinie blog schrijft Monique van Proosdij over haar ervaringen op Sardinie. Ze woont al ruim 9 jaar met haar sardijnse man Toni en twee kinderen aan de kust in het zuidwestelijkste puntje Sant Santioco. Elk jaar bezoekt ze alleen of samen met haar gezin verschillende plaatsen en verblijft in diverse adresjes.

 

 

Monique’ s blog 18 maart 2016 Waarom ik verliefd ben geworden op Sant Antioco!

blog Monique vakantie op Sardinie

Samen met mijn dochtertje Desert en mijn moeder het nieuwe “eettentje” uitproberen!

Sant Antioco, schiereiland ten zuidwesten van Sardinie. Het is prachtig als je voor het eerst komt aanrijden en dan opeens aan je rechterhand de lagune te voorschijn komt met daarachter het schilderachtige plaatsje Sant Antioco, gekleurd in allerlei rose kleurschakeringen, die horen bij de flamingo’s die ervoor in de lagune op zoek zijn naar garnalen. Dit beeld is van grote schoonheid, zeker, en elke keer als ik weer terugkom en dit beeld weer mag aanschouwen vind ik het weer prachtig, dit zal altijd blijven.

Maar dat is niet de reden waarom ik het zo leuk vind om hier te wonen. Ik moet altijd zo lachen om de mentaliteit die hier heerst. Op Sardinie staat Sant Antioco bekend als Afrika, niet alleen vanwege de beschermheilige die van oorsprong uit Mauritanie kwam, maar ook vanwege de mentaliteit. Liever twee dagen werken als het niet echt hoeft, zeg maar. Alles wat ze ondernemen komt voort uit deze mentaliteit met de nodige lachwekkende situaties tot gevolg. Voor ons nuchtere hollanders is het vaak niet voor te stellen en elke keer als ik tegen mijn moeder zeg, nu kan ik niet meer verrast worden, dan blijkt dit toch weer mogelijk te zijn.

Nu is er een leuk nieuw eettentje geopend. Ja, daar kan je niet zomaar naar binnen, het is een ” circolo” dus je moet lid zijn of zijn uitgenodigd. Alles om onder de kosten van een faillisement uit te komen! Ach dat maakt niet  uit, als je er maar lekker kunt eten. En dat kun je. Je wordt wel eerst gescreend op de stoep via de videocamera’s, maar eenmaal binnen, het is eigenlijk een grote huiskamer, met achterkamer voor privegezelschappen, of duistere pokergezelschappen stel ik me zo voor, of heb ik echt teveel maffiaseries gekeken, zit je heel behagelijk warm en is het smullen geblazen. Eten zoals alleen Italianen dat kunnen, heerlijke verse vis en natuurlijk met levensgrote TV die aanstaat op een programma wat je nog nooit hebt gezien, maar waarvan je weet dat je dat ook niet in de toekomst gaat doen.

Maar dat alles mag de pret niet drukken, het is weer een bijzondere ervaring, dit nieuwe restaurantje, eh, ik bedoel vereniging, eh, nou ja u weet wel, gewoon leuk!

 

Monique’s blog 12 februari 2016 Het ultieme vakantiegevoel!

Toen ikSardinie blog Monique nog jong was en onbevangen vond ik het heerlijk om gewoon de auto te pakken en maar zien waar ik uit kwam. Ik belandde zo in de meest uiteenlopende situaties en wist nooit van te voren hoe de vakantie zou verlopen. Heerlijk vond ik het om nieuwe gebieden te verkennen en op avontuur te gaan. Dit alles wel binnen Europa, alles wat maar te berijden was met de auto.

Nu ben ik 43 jaar, heb 2 kinderen en een man en is de situatie heel anders. Eerst was er nog wat verzet van mijn kant, want ach het moet toch ook onbevangen en avontuurlijk zijn. Inmiddels heb ik de knuppel in het hoenderhok gegooid, want nu moet een vakantie vooral relaxt zijn, de kinderen moeten wat te doen hebben en wij houden van lekker eten en af en toe wat bekijken.

In 2009 zijn wij met de inmiddels zeer beroemde Costa Concordia op cruise geweest als verlate huwelijksreis en hoewel ik toen ook af en toe wat weerstand had, was ik wel aangenaam verrast over de service en de mogelijkheden op zo’n cruiseschip. Elke morgen wordt je hut schoongemaakt en vind je een verrassing op je bed. Er is van alles te beleven van theater, tot sport tot animatie voor de kinderen en op culinair gebied kun je ook kiezen uit diverse mogelijkheden varierend van pizza tot 4 gangen diner. Nu hoefde ik dus zelf nergens aan te denken, alles werd voor me gedaan en ik werd ook nog vermaakt.

Eerlijk gezegd was dat best heel fijn. Ik merk dat als ik nu ergens ben voor wat broodnodige vakantiedagen, dat ik het ook prettig vind dat alles al geregeld is en dat ik niet ter plaatse nog weer op zoek moet gaan naar het een en ander. Veel zoekwerk doe ik via internet, ook omdat het deels mijn werk is, maar als het eenmaal zo ver is wil ik gewoon achterover hangen en genieten.

Ik merk dat meer mensen met mij dit prettig vinden, echt vakantie houden. We moeten in ons dagelijks leven al zoveel, dan is het juist zo heerlijk om op vakantie even niets te moeten en dat alles lekker voor je wordt verzorgd. Vaak ontvang ik aanvragen waarin men mij vraagt een reis samen te stellen met zoveel mogelijk te doen. Ik raad dan altijd aan de reis niet al te vol te plannen, maar genoeg ruimte over te houden om je ook wat aan te kunnen passen aan het zuidelijke leven hier. Zoals de Italianen zeggen het “Dolce far niente!”

Cherie’s blog, lees hier elke maand een nieuw verhaal

Lees elke maand over Cherie en haar leven op Sardinie.

 

 

 Cherie de Haas is in 1941 geboren in Maurik. Ze is 25 jaar getrouwd geweest met Erick van Proosdij en heeft 2 dochters, Panda en Monique. Panda woont nog in Nederland, Monique woont inmiddels ook op Sardinie met haar man Toni en 2 kinderen Jim en Desert. In 2000 vertrok Cherie voorgoed naar Sardinie met haar moeder. Iedere maand zal ze in haar blog iets vertellen over haar leven, wat haar ertoe heeft bewogen naar Sardinie te emigreren en vooral hoe haar leven vanaf dat moment is veranderd.



20 juni Marina op de muur

Op een avond zou Addy koken, ze had kwartels gekocht en het rook heerlijk. Ik ging de tafel dekken en Addy riep dat ze zover was, totdat ik ineens hoorde gillen. Ik ging op het geluid af aan de zijkant van het huis en zag de buurvrouw boven op de muur staan, ze riep erg verward “ zie je niet al dat bloed” sangue sangue. Ik wist echt niet wat te doen. Ik dacht dat ze zich bezeerd had maar ze zag me niet staan en bleef maar gillen. Ik riep Alex. Toen hij eraan kwam was ze al van de muur gesprongen aan de andere kant, waar ze ook vandaan gekomen was. Ze liep verward rond en ging niet richting huis. Wat moeten we doen? Ik dacht, we kunnen  naar haar toegaan en haar naar huis brengen, maar aan die kant van de muur is het één grote wildernis met allemaal dichtbegroeide struiken. Maar we konden haar ook niet daar laten. Dus sprongen Alex en ik over de muur en gingen we naar haar toe. We namen haar tussen ons in en liepen richting haar huis. We voelden wel pijn maar liepen door tot haar huis en riepen Massimo. Massimo was gelukkig thuis en belde direkt de ambulance. Ik vroeg:” Waarom, is ze ziek?” “Ja, zei hij ze heeft een psychose, ze heeft haar pillen niet ingenomen, al een hele tijd niet. “We liepen terug naar huis via de normale weg en keken naar onze benen en voeten,die waren helemaal kapot geschaafd en bebloed.

Later vernamen we dat haar man in de Concorde zat naar Parijs en daarin verongelukt was, terwijl ze zwanger was. Doordat ze hierdoor in een shock verkeerde liep haar zwangerschap uit  terugkwamen hebben we gegeten en daarna ruimden Niki en ik af en aangezien Addy zeer schoon kookt deed ik de plaat  op het gasfornuis erover. Ik zette koffie en vrij stil zaten we aan de koffie tot we ineens een soort van explosie hoorde. Ik rende naar buiten maar daar was niets en binnen zagen we ook niets. Addy zei dat ze hoofdpijn had en ging naar bed, ook moeder wilde naar bed, daarna ging ook Niki en Alex naar boven en ging ik ook maar.

Na een paar uur hoorde we een enorme klap alsof het hele huis instortte. Ik sprong uit bed liep de kamer in en zag een enorme steekvlam uit het fornuis komen en wat doe je in zo’n situatie je denkt niet na maar impulsief doe je wat en ik liep op blote voeten naar het fornuis om die steekvlam uit te draaien. Inmiddels ging het licht aan en Addy en Alex stonden boven aan de trap te gillen. Ik gilde mee, want ik voelde mijn voeten prikken. De hele kamer lag vol glas en ik stapte erin naar het fornuis stopte het vuur en keek om me heen, mijn voeten bloedden. Wat was er gebeurd! Addy had een pan op het vuur staan terwijl wij buiten met de buurvrouw waren. Daarna heeft ze de pan van het gas gehaald, maar de verkeerde pit uitgedraaid, dus aan in plaats van uit. Daar kwam nog steeds gas uit, maar omdat ze zo schoon gekookt had, hebben we de plaat niet schoongemaakt en heb ik de deksel erover heen gedaan.Dat was een deksel van geperst glas. De eerste explosie was dat de tweede pit nog zachtjes aan stond en nu de andere aansloeg. Moeder zei later dat ze daar een vlam had gezien. Maar ja dat was later. Nu stonden er twee pitten aan onder het glas en dat is later uit elkaar gespat en in duizenden stukjes op de vloer terecht gekomen. Tja het had erger gekund.We hebben een beschermengel gehad. Als dat maar goed blijft gaan…

13 mei Je maakt wat mee in je leven!
Ik sta voor de 26e keer dit jaar in Cagliari op het vliegveld te wachten op weer nieuwe gasten.Het is eind oktober en het zijn de laatste gasten Alex, Addy en Niki.
Niki is een schoolvriendinnetje van Panda en Addy is haar moeder en Alex sinds kort een nieuwe stiefvader.
Panda en Monique hadden al op jonge leeftijd in de grote vakantie een vakantiebaantje. We vonden, dat het goed was voor ze om te leren, dat het fijn is om je eigen geld te verdienen. Ze mochten zelf kiezen waar. Mo had al gauw gezien, dat je met schoonmaken meer verdiende, dan bij de bakker om de hoek. En schoonmaken op de kazernes verdiende zelfs drie keer zoveel. Dat het geen pretje was de w.c. van de soldaten na een avondje stappen schoon te maken, deerde Mo niet. Toen Panda dat ook ging doen was deze minder enthousiast en dacht ik ga een dansje doen of zingen en daar verdien ik ook wat mee en is nog leuk ook. Ze had samen met haar zus, nicht en neef een Gouwe Ouweclub,waarin gedanst en gezongen werd. Maar neef en nicht woonden in Bussum, dus die waren alleen in de zomer paraat en als daar buiten opgetreden werd, werd Niki gevraagd.
Addy was een alleenstaande moeder en werkte hard en veel om haar twee kinderen te laten studeren en had vaak geen tijd om Niki te halen en brengen, zodat ze vaak bij ons was. Soms ging ze mee op zaterdagavond en zo leerde ik haar kennen. Later leerde ze Alex kennen en nu wilden ze met z’n drieen naar Rome en dan nog een weekje bij ons doorbrengen.
En daar sta ik nu op ze te wachten, ze zijn wat verlaat, maar daar zijn ze dan en het zal zeker heel gezellig worden.
Alex kan het goed met moeder vinden en wil dan ook graag bij haar blijven als wij naar de markt gaan of winkelen. Hij zit gezellig bij haar in het zonnetje.
Niki is natuurlijk nog jong en wil ook wel eens stappen. Alex en Addy houden van rust, dus ga ik met haar naar beneden om haar met wat jonge lui in kontakt te brengen en haal haar dan tegen tweeen weer op. Voor mij is het heen en weer rijden zo gewoon en ook laat of vroeg, ben dat gewend van mijn kinderen, die ik ook altijd wegbracht en ’s nachts weer ophaalde. Ze had het erg gezellig gehad en toen we terugreden hadden we een onweersbui, niet erg maar thuis stond Addy in alle staten. Ze vond het verschrikkelijk voor mij en was wakker geworden en stond doodangsten uit, terwijl wij vrolijk zingend thuiskwamen.
Ook Niki had Massimo, de zoon van onze buurvrouw uit ons vorige blogje ontmoet en ja die wilde wel weer vaker met haar uit. Ze was niet erg gecharmeerd van Massimo, maar omdat de buurvrouw weer met kado’s aan kwam, werd het weer moeilijk. Addy vond het ook wel zielig en nodigde ze uit voor een etentje. En wat er toen allemaal gebeurde …..

26 maart 2016 Zomer 2003 met de Pandancemeisjes!

Panda komt veertien dagen in juli met een nieuwe vriend, dat is even wennen, want we waren erg gek met Maarten. Moeder is altijd heel blij als Panda er is, want dan wordt er veel gezongen en gelachen en natuurlijk vele voorstellingen op video gezien en speciaal de voorstelling van Sempre, waar Jewe en vele andere bekenden aan meedoen.

In augustus komen Monique D, Nina, Anne- Berit samen met Mo mee, ze zijn helemaal met de auto vanuit Nederland vertrokken. Anne-Berit was nog nooit in Sardinie geweest en was de laatste nieuwkomer bij Pandance. En ze was dus ook nog niet gewend aan de avontuurlijke reizen van de Proosdijtjes. Na een hilarische reis door Duitsland, Zwitserland en Toscane, komen ze eindelijk van de boot in Olbia aan. Mo die van stevig doorrijden houdt, zet de spurt erin en rijdt keihard van de boot richting “La Dolce Vita”. Even later zien ze Carabinieri iemand aanhouden onder een brug en een agent beweegt wat met zijn “ Ei” maar Mo denkt, o hij bedoelt vast dat ik iets rustiger moet rijden. Maar een kwartier later horen ze de politie aankomen met loeiende sirenes, ze rijden voorbij en meteen een bord “Stoppen”. Mo stopt, er vliegen twee agenten eruit met grote stenguns en de meisjes moeten er allemaal onmiddellijk uit met de handen omhoog tegen de auto aan. Ze worden gefouilleerd en Mo moet haar rijbewijs en kentekenbewijs plus verzekering laten zien en uitleggen waar ze naar toegaan. Anne-Berit, die net nog heel rustig lag te slapen en op deze manier wakker werd gemaakt met een gun in haar gezicht, valt bijna flauw, maar de rest is heel rustig. Nina grapt nog, of ze misschien een foto mag maken nu, zou wel tof zijn voor een nieuwe poster van Pandance, dat op een of andere manier altijd iets met wapens te maken heeft. Maar Mo zegt, nou laten we dat nu maar even niet doen, ik geloof dat het menens is. Mo en Nina gooien al hun charmes in de strijd en bijna huilend(gespeeld) vertellen ze dat ze op weg naar mama en oma zijn, waar Jim is die ze al heel lang niet meer gezien hebben. Na nog even in de achterbak gekeken te hebben mochten ze doorrijden maar wel kalmaan hè. Mo belooft dit plechtig. Ze reden in een oude Mercedes met Hollands kenteken en dachten natuurlijk, die hebben drugs bij zich. Lachend en proestend gingen ze op weg, behalve Anne-Berit, die was doodsbang en kwam nog lijkwit bij ons aan. Maar daarna was het feesten hier en zeker voor Anne-Berit. Elke dag naar het strand, daar leuke vriendjes ontmoeten en ’ s avonds naar strandfeesten of discotheek.

De nachten waren voor mij gezellig maar erg vermoeiend.Na de maaltijd ’s avonds gingen ze met z’n vieren uit en Jim ging dan naar bedje en natuurlijk even voorlezen, nou ja voorzingen en samen zingen. Ik had een boekje met alle kinderliedjes en dan moest elke avond van voor naar achteren doorgenomen worden.

Dan ging oma naar bed en dan tegen twaalven als ik net in bed lag kwamen de Moniques thuis, dan ging ik er even uit om hun verhalen te horen en nog wat te drinken. Als die in bed lagen, kwam de volgende thuis met een vriendje, weer even wat drinken, een sigaretje en weer erin, dan kwam de laatste, meestal Anne-Berit om half vijf en die dan zei vind je het goed dat ik zo weer weg ga, want er is een ontbijt op het strand en ze komen me om half zes halen. Oke even zitten, wat drinken, verhalen en half zes toetoet  werd Anne-Berit gehaald en dan nog maar weer even slapen. Half acht zegt Jim.””Oma bootje maken?” Ja schat oma gaat broodje maken. Jim wassen en aankleden samen klein omaatje wakker maken, wassen en aankleden en dan eindelijk ontbijten en dan komt Anne-Berit weer thuis en moeder zegt, zo jij bent al vroeg naar het strand geweest.

Op een dag gaan we met z’n allen even winkelen bij Marina, een buurvrouw die een winkeltje heeft op de Via Nationale.Zij verkoopt allerlei eigen gemaakte jurkjes, schoentjes, tassen, sieraden enz. De halve winkel wordt leeg gekocht en ze nodigt ons uit om met z’n allen pizza te eten aan de overkant. Dat wordt een gezellige avond, maar we merken, dat ze vooral Anne-Britt erg aardig vindt voor haar zoon. En daar hebben we de laatste dagen nog veel van gemerkt, want elke dag kwam ze met presentjes voor Anne-Britt van haar zoon. En soms kwam de zoon ook even mee. Maar helaas voor hem, was de liefde niet wederzijds. Daar hebben we de komende maanden nog veel mee van doen gehad vooral met de moeder maar dat komt later…..

 

 

 

 

 

blog cherieBlog Cherie februari 2016 Sjors en Jimmy.

Na oma’s verjaardag 7 februari, die weer groots hier in Sardinie is gevierd met alle vrienden en vriendinnen, brengen Gerard en ik Jim naar Nederland terug, terug naar zijn mamsie.

Gelukkig ga ik hem weer gauw ophalen, want Mo en Panda zijn weer erg druk met voorstelling van Pandance en voorstellingen van Mo bij Joop van de Ende, dus na eerst de voorstellingen zelf te hebben bijgewoond van Pandance, vertrek ik weer met Jim naar Sardinie.

Het is dit keer iets moeilijker te reizen met Jim, want hij wil best wel even in de Buggy zitten maar liever alleen lopen en dus is het wachten op het vliegtuig niet rustig zitten en samen boekje lezen of tekenen of spelletje doen, nee oma lopen lopen en oma er achteraan lopen met grote tas, kleine tas en buggy.

In Rome waar we moeten overstappen zijn ze aan het staken. Ik heb twee uur de tijd, dus geen paniek. Maar als er na  anderhalf uur nog niets gebeurd, begin ik toch licht te paniekeren. Eindelijk wordt er omgeroepen waar we ons opnieuw moeten inchecken. Echter er staat een enorme rij en daar komt maar weinig beweging in. Dit halen we nooit. Ik zie een man in uniform lopen en ik spreek hem aan in gebrekkig italiaans en ik speel waarschijnlijk een zeer zielige oma die met haar kleinkind op weg is en de laatste vlucht niet meer haalt. De goede man is duidelijk onder de indruk, of van het zielige snoetje van Jim, die het zitten in de buggy niet meer leuk vindt of van de oma die misschien een hartaanval nabij is. Hij trekt ons mee naar voren naar de balie en zegt geef deze mevrouw onmiddellijk haar vliegticket en zorg ervoor dat ze met spoed naar de gate gebracht wordt. In ijltempo kreeg ik mijn tickets en werd zo met Jim en de tassen op een karretje naar de gate gebracht nadat ik de man mille mille grazie had gezegd. Ik had hem ook wel willen zoenen, maar hij was al weg.

We zijn dan alweer twee weken in ons paradijsje als een goede vriend en vriendin komen met hun zoontje Sjors. Sjors is net èèn jaar geworden en Jim wordt twee. Zij brengen een enorm groot opblaasbaar zwembad mee met een glijbaan en allerlei dieren en ballen. Het is juni dus lekker warm en de kinderen zijn er dolblij mee. Moeder zit er glunderend bij en ook de honden vinden al dat water super. In het dorp heb ik een enorme taart laten maken voor Sjors 1 kaarsje en Jimmy 2 kaarsjes. Hij weegt bijna drie kilo en hij is zo lekker, dat hij met twee dagen kompleet verobert is. Wat was hij lekker! En wat hebben de jongetjes zich vermaakt, aan het eind van de dag nog even naar het strand en ’s avonds uitgeteld in bed. Jim vond het wel gek, dat Martine ook mama genoemd werd, dat kon niet want mama stond op de foto op de schoorsteen. Toen ik een keer roep Oh martine, wist Jim het het was oma Tine natuurlijk dus als hij oma riep keken we alledrie. Het was een hele leuke, gezellige tijd en toen was het afscheid nemen van niet alleen deze vrienden en Sjors maar ook van Jim, want deze mensen namen Jim mee terug naar Nederland. Hij vond het prachtig met baby Sjors achterin de auto en met de grote boot naar Marseille en zo weer terug naar Nederland, waar hij tijdens een show van Joop van de Ende, Sound of music, zo achter de schermen werd afgeleverd in Breda.

19 januari 2016: Een vreemde overtocht.

blogje van Cherie op Sardinie wonenAls Elly en Ank zijn vertrokken komt Gerard. Het wordt weer tijd om al het houtwerk te olieen en ik moet met de auto naar Nederland. Ik ben nog steeds in Nederland verzekerd en dus moet ik een paar keer per jaar terug met de auto naar Nederland. In juni een klein ongelukje gehad, dus moet er wat uitgedeukt en vernieuwd worden. Ik ben apentrots dat ik zelf een hele goedkope overtocht heb geboekt van Olbia naar Livorno. We gaan vol goede moed op pad. Nou ja het regent en waait wel, maar toch zijn we op tijd in Olbia, de boot ligt er al en we rijden er meteen maar op. Als we de auto geparkeerd hebben zeg ik tegen Gerard, ga jij vast naar boven om een hut te bespreken. Gerard gaat naar boven en ik ga het restaurant binnen om vast wat eten te bestellen. Het restaurant bestaat uit een snackbar met alleen wat friet en vlees, vreemd er moet toch wel een ander restaurant zijn, denk ik en Gerard komt naar beneden en zegt er is geen hut vrij en wat nog leuker is, er is niks boven. “ Hoezo niks boven” zeg ik. Nou kom maar mee”. We lopen een trapje op en ik zie inderdaad niks boven, het is een soort veerboot met alleen kampers en vrachtwagens en daar tussenin staat een klein autootje, die van ons. Al de mensen slapen in hun eigen camper of vrachtwagen en wij kunnen alleen in de snackbar zitten, wat friet eten met een schnitzeltje en daarna in onze auto slapen, nou ja slapen. Gerard zit met zijn benen rond het stuur en ik wat comfortabeler ernaast. Veel geslapen dus niet, maar wel vreselijk gelachen.

Enfin, van uitrusten komt in Nederland niet veel. Er moet van alles geregeld worden voor de auto, er is première van Introdance en andere voorstellingen waar ik bij moet zijn. En dan het hele eind weer terug met de auto. Alleen dit keer wel met een boot waar een hut bij zit, hahaha!

Omdat Mo 30 jaar wordt ga ik al vrij snel weer naar Nederland, maar dit keer met vliegtuig. Panda heeft een waar evenement bedacht voor Mo’ s verjaardag. Nog even met Jim en Jewe naar de intocht van Sinterklaas en dan gaat Jim met me mee naar Sardinie, omdat mama de musical Fosse moet begeleiden.

Jim zal 2 maanden bij ons zijn en dat is voor de grote en kleine oma een groot feest. Elke dag ‘s morgens samen met mij boodschappen doen. Bij de haven even los lopen en dan het bomenstraatje in waar hij al  halverwege begint te hollen naar Cafe Italia, waar Fé werkt en dan zegt hij” tappecino e atsje” en als ik binnen kom staat de cappuccino en Ace al klaar. We eten samen een lekker croissantje erbij en dan naar kleine omaatje, die al lekker buiten zit voor het huis op Cala Sapone.  Ze gaat wandelen met haar rollator, Jim mag in het mandje en de honden er springend omheen.

We maken ons op voor Kerstmis, de boom samen optuigen en voldoende houtblokken inslaan voor de openhaard. En natuurlijk heel veel boodschappen doen en kadootjes kopen.

23 december komen Jan van Beek, de boekhouder bij Cr&DO, waar ik de laatste 8 jaar heb gewerkt en Renske, de dochter van Rins, mijn beste vriend bij Cr&DO, die samen met haar paps en Dick en een andere medewerker de buitentafel op CalaSapone heeft gemaakt voor mijn 60e verjaardag en afscheid van de zaak.

Het was super gezellig. De kerstdagen waren zonnig en Jan ging buiten steppen met Jim. Renske dacht, ik loop even naar het strand en ga daar lekker in mijn bikini liggen. Toen ze terug kwam zei ze, er waren wat mannen aan het vissen verder was er niemand en ze keken zo gek. Ja, zei Fé, dat kan ik me voorstellen. Als hier na 1 november nog iemand aan het strand in zijn bikini ligt, dan kan dat alleen een buitenlander zijn en zeker in december, dan moet hij of zij een beetje vreemd zijn.

Boodschappen doen was erg leuk, vooral bij de groentevrouw, die cactusvijgen had en Renske vroeg wat zijn dat, de vrouw maakte ze schoon en zei, proef maar. Arme Renske, ze vond er niks aan maar ze vond het wel prachtig, dat de vrouw zo haar best deed. En dan is het oud jaar, oma en ik gaan ‘s middags een dutje doen omdat het ‘s avonds laat gaat worden. Renske zei, ik ga oliebollen bakken.

Toen we weer opstonden had Renske de oliebollen klaar en wat waren ze lekker.Oma zei ze had nog nooit zulke lekkere oliebollen gegeten. Ik vroeg haar, hoe heb je dat zo vlug gedaan. Simpel hoor,oliebollenmix, een eitje en wat water. Welk water zei ik, want de fles was leeg en ik moest van buiten nieuwe flessen halen. Gewoon uit de kraan. Ojee dat is het dus, water uit de kraan is ziltig. Wij gebruikten dat niet, maar het heeft de oliebollen extra lekker gemaakt, dus voortaan gewoon water uit de kraan.

 

17 december 2015 Zomergasten: Het vervolg.

Nadat Gerard, Gerda en Joop vertrokken zijn, kwamen Elly en Ank, twee vriendinnen, die ik sinds 1973 ken.

In Arnhem en Westervoort, waar ik toen woonde, had ik een schat van een schoonheidsspecialiste. Toen Monique een half jaar was, zijn we verhuisd naar Ede. Mijn schoonheidsspecialiste verhuisde naar Zaandam. Aangezien is erg ijdel was, liep ik de ganse dag op zo’n 10cm hoge hakken en ja wie mooi wil zijn moet pijn lijden, dus ik had pijn en moest echt een hele goede pedicure hebben.

Ik ging op zoek in Ede en naar een paar mislukte pogingen ging ik toch maar weer op zoek in Arnhem en vond daar een salon “Mansarde” van Elly Pelgrim. Dit klikte meteen en sinds die tijd was ik regelmatig bij haar voor mijn voetjes, gezicht en hals en schoudermassage.

Totdat ik naar Sardinie ging, van mijn 31e tot 60 jaar, heeft ze mij door vele leuke en zware jaren fantastisch verzorgd en is als een zus voor me geweest en nog, alleen zien we elkaar wat minder nu, maar het kontakt blijft en nu komt ze met Ank, een goede vriendin van haar maar ook van mij geworden, voor het eerst hier in Sardinie op bezoek.

Ook moeder verheugt zich erop, want de laatste jaren kwam Elly ook regelmatig naar Ede om ook moeder en vaders voetjes te doen.

Ik haalde ze in Cagliari op en natuurlijk waren de koffers er niet. Ze kregen echter een noodtasje mee met een slaapshirtje,tandpasta en borstel een kam en zeep. Het is mooi weer, maar er werd wel wat regen verwacht en dat is altijd heel spannend, want de eerste regen na een hete zomer kan nog weleens voor overstromingen zorgen. En op Calasapone betekent dat een modderstroom van boven naar beneden.

Maar het is de hele weg toch mooi zonnig, niks aan de hand, tot we dicht bij Sant Antioco komen, daar begint het te regenen en niet zo’n klein beetje, het was een echte wolkbreuk en toen we over de brug kwamen, zagen we beneden een enorme plas water, waarin van een auto alleen nog het dak te zien was.

Een auto voor me sloeg rechts af en ik dacht: “ er achteraan.” Ank en Elly gilden: “ Cherie het gaat niet goed”maar ik dacht alleen maar niet stoppen doorrijden en zien dat we naar boven komen. Ik dacht dat busje voor me weet hoe dat moet dus erachter blijven. Hij ging inderdaad alle kleine straatjes door, waar we niet in mochten maar ook hij wilde zo snel mogelijk naar boven zien te komen. Het water kwam echt met bakken van de heuvels af naar beneden. De weg langs de haven was een grote rivier. Ik had het gevoel dat de auto steeds moeilijker door het water kwam, maar bleef gas geven en doorrijden tot we steeds hoger kwamen en ineens halverwege was het droog. We haalden diep adem en reden naar ons huis, waar moeder heerlijk buiten zat. Ze zei:” Wat kijken jullie benauwd!” Ja, ik was zo verbaasd, want ik had een modderbad verwacht bij ons en er was niets aan de hand, alles nog zo droog als wat. “Nee hoor, zei moeder, geen drup hier gehad. “Nou dat was even huilen en lachen tegelijk. Gauw wat eten maken en even bijkomen van de schrik. Gelukkig hebben we daarna heel veel lol gehad met elkaar. We voelden ons die dagen de Golden Girls. De koffers werden weer keurig een dag later bij Fé gebracht en we hebben veel gewandeld, gezwommen, het eilandje San Pietro bezocht en heel veel gegeten en gedronken natuurlijk. Maar aan alles komt een einde, zo ook aan deze gezelligheid…

20 november 2015 “Een doldwaze boottocht”

In de jaren tachtig/ negentig was ik voorzitter van de Zonnebloem Ede/Lunteren.We waren met 60 vrijwilligers en hebben samen met onze gasten heel veel leuke vakanties en dagtrips gemaakt. We bezochten zo’n twee of drie gasten per week. Dat waren vaak eenzame bejaarden, die nog thuis woonden.

Eén van mijn gasten was Jopie, zij was enig kind en verloor al heel jong haar ouders. Ze trouwde een lieve man en kreeg drie zoons. Ook haar man verloor ze jong. Haar drie zoons kregen alledrie kinderen, maar helaas zag zij ze weinig, omdat haar oudste en middelste gescheiden waren en de kinderen bij schoondochters woonden, waar ze weinig contact mee had. Eén van haar zoons was doofstom en daar had ze veel zorgen om. Toen ik naar Sardinie ging en daarmee ook afscheid nam van de Zonnebloem, was ze erg verdrietig. Ik beloofde haar kontakt te houden per telefoon en haar te bezoeken als ik in Nederland was.

Toen ik haar in mei bezocht, was ze zo bezorgd om haar zoon, dat ze me vroeg of ik hem niet een weekje in Sardinie kon hebben. Dat was niet eenvoudig aangezien hij gehaald en gebracht moest worden en ook in Sardinie begeleiding nodig had.

Aangezien ik twee hele lieve vrienden heb, Gerard en Gerda, en deze in augustus bij mij kwamen om mijn verjaardag te vieren heb ik hen gevraagd Joop mee te nemen en dat wilden ze graag doen.

28 augustus kwamen ze op Cagliari aan, drie uur vertraagd en de koffers waren zoek. Dat is geen punt jongens we gaan gauw naar huis, die komen later wel. Joop was wat in paniek, omdat hij kadootjes had meegenomen en bang was, dat die zoek zouden zijn. Maar het gebeurde regelmatig in die tijd, dus geen paniek die komen wel. En inderdaad twee dagen later werden ze bij Fé bezorgd.

Nello, een vriend hier en Gerard hadden bedacht, dat ze met mijn verjaardag een boottocht wilden maken. Nello had zelf een boot, maar deze had hij uitgeleend aan zijn dochter, maar hij had wel een vriend, die ons een dagje mee zou willen nemen.

En zo stonden we 31 augustus ’s morgens half tien aan de haven. Angelo, de eigenaar van de boot stond ons op te wachten en we voeren de haven uit om ons avontuur te beleven. Moeder ging ook mee en ze vond het geweldig. Het was prachtig weer. Angelo was een perfekte gastheer en samen met Nello verzorgden ze ons prima, koffie met likeurtje, koeken, hapjes, drankjes, drank en nog meer drank. We werden allemaal erg vrolijk, we zongen uit volle borst en Angelo was helemaal weg van Gerda en zei steeds we lijken op elkaar we zouden broer en zus kunnen zijn, we zijn allebei rossig en vol met sproeten. Halverwege legden we aan en iedereen kon lekker zwemmen. Angelo en Nello maakten intussen een heerlijke maaltijd klaar met veel vers gevangen vis. Joop had het ook echt naar zijn zin en liet zich alles smaken, vooral van de wijn werd volop genoten. Na de maaltijd kwam er een bootje aan met vier jongelui, deze kwamen aan boord en ook met hen werd gelachen, gegeten en gedronken. Ze brachten ook zelf gemaakte sigaretjes mee zag oma en die vond ze veel lekkerder ruiken dan de sigaretten in Nederland. Ahum, oma het zijn stoute sigaretjes. Stoute sigaretjes? Ja je weet wel, daar zit iets in daar wordt je grappig van, pretsigaretjes. O, zei oma, nou dat vind ik ook wel leuk. Nou oma dat is misschien toch niet zo ’n goed idee. Afijn, het werd een zeer vrolijke boel en iedereen vond het geweldig, maar nu moesten we toch echt terugvaren. Angelo zetten de spurt erin en we vlogen bijna over het water. Het was bijna zes uur en hij wilde voor zessen binnenvaren, want er was nog een processie over zee gepland, die de haven om zes uur zou binnenvaren. Helaas, we waren te laat. De processie was al bezig. Wat nu?

En toen gebeurde er iets. Angelo gaf nog meer gas en voer de processie voorbij, ging zelfs de eerste boot met het beeld van Maria voorbij. Nello schreeuwde nog: “Niet doen Angelo!” maar hij ging door. Aan de haven reed de havenpolitie in volle vaart voorbij en wachtte ons op.

Dat was een flinke overtreding en Angelo moest een flinke boete betalen. Dit was een flinke kater en een abrupt einde aan wat toch wel een hele fijne dag was geweest. Oma kreeg alles niet goed mee, ze zat nog pontificaal op de boeg in haar stoel en vroeg zich verbaasd af dat zelfs de politie hen kwam verwelkomen. Nee oma, Angelo heeft een boete gekregen. Een boete, waarom? Voor te hard varen!

28 oktober 2015 Zomergasten

blog wonen op sardinieNu eerst even een rustig weekje voor de volgende gasten komen.

Deze week zijn er drie mensen jarig en deze moeten natuurlijk uitgebreid gefeliciteerd worden, door moeder en mij. Ook moet de binnen- en buitenboel weer grondig onder handen genomen worden, zodat alles weer spik en span is voor onze lieve volgende gasten.

Het is zondag 28 juli en vandaag komen Panda en Maarten. Oma zit op haar paasbest op de uitkijk op haar vaste plaatsje op de veranda en ja hoor, daar komt luid toeterend haar lieve kleinkind met vriend aan.

Het is heerlijk weer en Panda moet oma laten zien en horen wat ze afgelopen seizoen heeft gedaan en wat ze gaat doen het volgende seizoen o.a. met Sempre Sereno. En veel zingen samen met oma, terwijl Maarten in de keuken bezig is een heerlijke maaltijd te bereiden, ik de honden verzorg en even ga wandelen met ze. ’s Avonds gaan we nog even naar Sant Antioco, want daar is een goede band en Fé werkt bij de bar en die moet natuurlijk ook even begroet worden. Het is erg gezellig, veel bekenden en inderdaad mooie muziek. Ook een goede vriend uit Nederland, Peter, is er met een vriend. Deze worden onmiddellijk uitgenodigd om de volgende dag te komen eten.

Er wordt wat af gegeten deze week. Iedereen wil koken. Fé maakt slakken, Peter en Corné koken speciaal voor oma nederlands witlof met verse appelmoes, Maarten maakt karbonades met aardappeltjes en boontjes en Nello, een oom van Fé maakt kwartels en dan nog een dag bij Oom Mario en tante Paula speenvarken eten en heel veel drank. Tonnetje rond zijn we en Panda moet thuis weer hard trainen om de extra kilo’s er weer af te krijgen, maar gezellig was het en de dagen vlogen om. Na veertien dagen moesten ze helaas weer naar huis en aan het werk.

Terwijl Panda en Maarten teruggingen, komen Ellen en Boudewijn aan. Met Ellen heb ik toneelgespeeld en is een lieve vriendin geworden, ook van Monique en Panda.

Toen moeder en ik hier kwamen wonen heb ik tegen iedereen gezegd jullie zijn van harte welkom, maar je moet wel iets doen als je hier bent. Er was namelijk erg veel te doen,schilderen, snoeien,onkruid wieden enz. Nu, iedereen heeft zich echt nuttig gemaakt, ook Boudewijn. Hij heeft een prachtig bord gemaakt met La Dolce Vita aan het hek.

Ellen en Boudewijn gingen elke dag een ander strandje bezoeken en soms waren ze in een baaitje heel alleen midden in het hoog seizoen. ’ s Avonds kookten we om beurten en Boudewijn maakte zelf voor oma een speciale boerenkool met worst. En elke avond spelletjes  “ de onderste steen boven” of zo iets. We hadden ook nog een verstopte WC, vreselijk gelachen want we zouden het zelf wel even oplossen, wist ik veel dat we een septic tank hadden en dat deze af en toe wel eens geleegd moet worden. Enfin, dat hebben we dus ook weer ondervonden. Al met al was het ook met Ellen en Boudewijn een hele leuke tijd en ook deze veertien dagen vlogen om en weer een afscheid, maar er komen er nog velen en ook velen komen terug.

Zomergasten wordt vervolgd….

 

18 september 2015 De zomer van 2002

blog cherie elke maand nieuw over haar leven op sardinieJim en klein omaatje vermaken zich prima, terwijl mama Mo en tante Panda veel succes hebben met kapper Bert de Zeeuw op Kreta. Panda haalt haar diploma van de Dansacademie en ’s avonds gaan de beide dochters samen naar de bruiloft van Hetty en Marc (ons buurmeisje van de Wekeromseweg).

Mo belt bijna elke dag en mist haar manneke erg. Francesca heeft vakantie en Fé gaat bijna elke dag met Jim en Francy naar het strand, dat vindt Jim het einde, maar als dat niet gaat is het ook heerlijk bij de omaatjes in een grote teil met water.

28 juni worden we al vroeg gebeld, dat mama Mo op de boot zit en verwacht tegen vier uur in de middag aan te komen.

Als we om half twee net klaar zijn met ons middagmaal en een middagdutje willen doen, wordt er luid getoeterd bij het hek en staat mama Mo met vriendin Monique Dingjan, Jan Willem en een vriend Cees te zwaaien. Verrassing!!! Wat zijn we allemaal blij elkaar weer te zien. Geen middagdutje, maar gauw eten gemaakt voor vier hongerige apekopjes. Mo huilt en lacht tegelijk bij het zien van Jimmeboy, wat is hij weer gegroeid. In één uur tijd is een keurige (nou ja keurig) opgeruimd Casa La Dolce Vita omgetoverd in een ruine van opengeslagen koffers, uitgetrokken lange broeken en truien, dichte schoenen, grote handdoeken, potten pindakaas en hagelslag, heeel veeel kadootjes voor Jim en voor de beide oma’s veel lekkers. Aan tafel veel hongerige mannen en vrouwen, die inmiddels luchtiger gekleed zijn.

Ruim drie weken vakantie, dus alleen maar eten, drinken, strand en vooral veel plezier met elkaar. ’s Morgens na het ontbijt gaan steeds twee mensen boodschappen doen, waarvan er één die dag kookt. Er wordt ook veel buiten de deur gegeten, zoals bij Oom Mario en Tante Paula in het binnenland op de boerderij. Daar wordt van 12 uur tot 6 uur gegeten en gedronken met 20 mensen. Allen, die op het land werken eten mee en helpen ook mee, één steekt de barbecue aan, een ander grilt het vlees of de vis, iemand dekt de tafel, een ander haalt wijn, er worden groenten en fruit vers van het land geplukt en klaar gemaakt en na het eten zijn er weer anderen die afruimen, afwassen, dweilen enz. Geweldig dit Sardijnse leven! Iedereen geniet en er wordt zeer luid gepraat en vooral veel gelachen.

Dinsdag is er markt en dan eten we gegrilde kip van het houtvuur met patat en veel salade en zaterdags gaan we naar de markt in Carbonia. Zaterdagavond gaan de jongelui naar de discotheek, die in rotsen is gebouwd en compleet in de open lucht is. Deze gaat pas om twaalf uur open en gaat tot zo’n zes uur door. Leuk om een keer mee te maken, als je staat te dansen en je ziet de zon opkomen.

Iedereen leert veel mensen kennen en deze worden allemaal mee naar huis genomen en zoals Willem Zonneveld treffend zegt, ze motten allemaal meeeten! Arme Fé pannen vol kookt ze met slakken, garnalen, vongole en mosselen.

Dan zijn er ruim drie weken voorbij en is de laatste avond aangebroken en gaan we eten bij ons culinair Restaurant Moderno. Dit restaurant is helaas niet voor hele kleine kinderen, waarschijnlijk te duur en vooral ook er is weinig plaats om wat te spelen, dus er is ook geen kinderstoel. Nou voor onze Jim geen enkel probleem hoor, de buggy aan tafel en meneer zit riant, zodra er eten op tafel komt gaat Jim er bij staan en smikkelt heerlijk mee.

Na een zeer verdrietig afscheid van Mo, Jan Willem, Cees en Mo Dingjan die Jim weer mee naar Nederland nemen, maken we de boel weer schoon voor onze nieuwe gasten die volgende week aankomen …

 

 

 

11 augustus 2015 Jim’s eerste vakantie alleen bij de oma’s.

blog cherie wonen op sardinieOp 6 juni 2002 gaan Jim en ik samen naar Sardinie. Dat is echt een enorm avontuur voor zowel oma als Jim. Eèn jaar oud en dan zomaar zonder mama, hoe zou dat gaan? En oma, die moet gaan vliegen met een baby, koffer, buggy en grote handtas met luiers, fles met sap, crackers, fruit enz. En niet van Weeze – Cagliari dat ging toen nog niet, nee eerst Schiphol, lopen, lopen naar de gate, dan twee uur vliegen naar Rome, dan weer lopen lopen en wachten een paar uur en dan vliegen naar Cagliari. Jim is fantastisch, hij lacht en vindt het geweldig samen met oma, eet, drinkt en slaapt zodra er beweging is in vliegtuig of auto. Na bijna twaalf uur van huis tot huis arriveren we bij klein omaatje, die weer dolblij is haar Jimmeboy in de armen te sluiten.

Dit is genieten met de kleine man. Het is onvoorstelbaar zoals Jim zich thuis voelt op Cala Sapone. Hij slaapt als een roos in zijn ledikantje en ‘s morgens wordt hij stralend wakker, steekt zijn handjes uit en als ik hem uit het ledikantje til, wijst hij naar klein oma’s kamer en dan moet hij haar wakker maken.Hij kriebelt haar op de wang en moeder, die allang wakker is, maar doet alsof ze nog slaapt, schrikt zogenaamd en dan schatert hij het uit.

Dan wordt er gegeten en gedronken en daarna gebadderd, beiden aangekleed en dan naar buiten, waar moeder de rollator pakt en Jim in het mandje voor wordt getild, de honden er naast en zo wordt er gewandeld. Ik ga binnen de boel in orde maken en na een uurtje zitten we heerlijk in de zon, aan de koffie en melk met koek.

Er wordt gebeld met Mama en tante Panda, die op Kreta zijn aangekomen en daar zich voorbereiden op de show met Bert de Zeeuw, de kapper, voor L’ Oreal. Panda coacht de show en zal samen met Monique zingen.

Francesca heeft vakantie en Fè heeft een zwembadje gekocht waar Jim samen met Francesca in kan badderen. Aan het eind van de middag gaan we dan even naar het strand.

In Nederland zijn een week later Monique en Panda weer terug en ontvangt Panda haar Diploma aan de Balletacademie, waar ik helaas niet kan bij zijn. Ik ben daar wel even verdrietig van, want dat is voor haar niet leuk, zo’n grote gebeurtenis zonder mama, maar gelukkig is papa er. ’s Avonds trouwt Hetty ons buurmeisje van de wekeromseweg met Marc en daar gaan Mo en Panda heen.

’s Morgens doe ik normaal even alleen de boodschappen, maar deze morgen neem ik Jim mee en de buggy. Moeder is even alleen thuis. Jim en ik doen de boodschappen en drinken even koffie en sinaasappelsap bij Cafe Italia. De auto staat in het bomenstraatje, aan de overkant. We gaan naar de auto, ik doe de achterdeur open en til Jim in het zitje. Ik geef de sleutel even aan Jim en til de buggy in de achterklep van de auto. Gooi zonder nadenken de deur bij Jim dicht evenals achterklep en op dat moment drukt Jim op de sleutels die ik zonder erbij na te denken aan hem heb gegeven. Alles zit potdicht en ik kan er niet meer in. Paniek! ….. Rustig nadenken, ik sta voor een autozaak in Sardinie dus, denk ik, hier werken jonge jongens, die vast weleens een auto hebben opengebroken. Ik naar binnen en vertel in mijn nog gebrekkige Italiaans, dat mijn kleinkind in de auto zit met de sleutel. Ze komen naar buiten met breekijzer en allerlei materiaal en proberen van alles, maar niets lukt. Nu raak ik echt in paniek, want het wordt warm en ik ben bang dat Jim zo geen lucht meer krijgt. Allerlei vrouwen en mannen leggen tassen op de ramen voor de zon en maken komische geluiden en grimassen om Jim aan het lachen te maken. Nou dat is niet nodig, Jim schatert het uit. De tranen staan in mijn ogen en een man zegt: “Blijven lachen, de jongen mag niet in paniek schieten. “ Ja, makkelijk praten. Ik zeg: Maak de zijruit maar stuk.” Maar dat kan niet, dan versplintert hij en raakt de jongen misschien gewond. Wat nu? Maar dan komt Marion eraan. Deze tevens Nederlandse dame heb ik een paar maanden geleden leren kennen, zewoont al ruim dertig jaar met haar Italiaanse man in Sant Antioco. Heb je geen reservesleutel zegt ze. Ja, die heb ik maar die ligt thuis. Oké, dan gaan Nino en ik hem halen. Na een half uur zijn ze terug met de reservesleutel. Het was net op tijd, want nu vond Jim het niet meer leuk. Gauw naar huis, waar moeder vertelt, dat zij rustig in het hoekje op de veranda van de zon aan het genieten was toen er opeens een vreemde man over het hek heen sprong en naar binnen rende. Waarschijnlijk moest ie nodig plassen, zegt ze, want hij was zo weer weg!

Mijn moeder is een unicum, die heeft werkelijk haar hele leven nog nooit een paniekaanval gehad en blijft altijd de rust zelve.

 

 

 

jim 1 jaar20 juli 2015  Jim wordt 1 jaar!

Het was erg gezellig met len, mijn goede vriendin. We hebben heel veel gelachen om die “goeie ouwe tijd” in de Turmac, de sigarettenfabriek waar we samen gewerkt hebben. Maar zo goed was die tijd niet voor Len. Zij heeft er langer gewerkt dan ik en ze heeft daar longproblemen opgelopen, heel vaak was ze weken haar stem kwijt. Ze was sterk vermagerd, maar de zon deed haar goed. Ze wilde het volgend jaar weer komen en dan een huisje zoeken hier in de buurt, maar helaas het was haar eerste keer hier en tevens haar laatste.

Els kwam mij daarna opzoeken. Zij was 30 jaar onze trouwe kapster aan huis en is een hele goede vriendin geworden. Zij heeft Monique en Panda vanaf de geboorte meegemaakt en heeft de laatste jaren in Ede, èèn ochtend in de week op moeder gepast, toen ik na de scheiding weer in loondienst ging werken. Ook voor moeder was dit een leuk weerzien en met z’n drietjes hebben we leuke dingen gedaan, langs de haven gewandeld, cappuccino gedronken en natuurlijk baby rosso. Met al mijn gasten maakte ik een rondrit om het eilandje. Eerst naar Calasetta, de haven bekijken, koffie drinken en het stadje bewonderen. Daarna langs de kust diverse baaitjes en strandjes bezoeken, waar we er even uitgingen om wat foto’s te maken, dan op het strand van Maladoxia wat eten of een ijsje speciaal voor moeder. Els komt nog steeds elk jaar op bezoek.

Op 30 mei ga ik met Els terug naar Nederland, want mijn lieve Jimmeboy wordt 3 juni èèn jaar en dat wil ik natuurlijk niet missen.

3 juni is een stralende dag en in de achtertuin wacht de hele familie en vriendenkring op het wakker worden van Jim. Er is een badje gekocht en dat moest worden opgeblazen, wat met veel lachen en gespetter plaatsvond. Ik denk, dat de mannelijke helft dit leuker vonden dan Jim zelf. Er waren ook wat kindertjes en er werd heerlijk in gebadderd. En dan natuurlijk de taart. Een prachtige taart met sneeuwitje en de 7 dwergen. “Nee Jim het kaarsje is niet om te eten, die moet je uitblazen””Jim dacht alleen aan eten en stopte met twee handen alles in de mond.

’s Avonds gingen we uit eten met Panda, Maarten, Jewe, Monique,  Jim en ik, in Arnhem aan de Rijnkade. Ze hadden geen kinderstoel en dus ging Jim met het voorgerecht bij Panda op schoot en smikkelde lekker mee, het voorgerechtje bij Maarten, hoofdgerecht bij Jewe, kaasplankje bij mij en omdat Mo zo verzot was op toetjes tijdens haar zwangerschap werd er een groot bord met allerlei toetjes bij Mo neergezet en daar ging Jim dus als slot op schoot. Mo zat een heel verhaal te vertellen over al die toetjes die ze toen gegeten had en lette niet op Jim, deze zat weer met twee handen in het bord en stopte zich helemaal vol. Z’n hele gezicht zat onder. We hebben er eeen prachtige foto van!

6 juni gaan Jim en ik samen terug naar kleine oma in Sardinie een spannende reis en 6 weken lang genieten met oma en kleine oma. Mama en tante Panda gaan naar Kreta optreden in de show van kappers Bert en Olaf. Maar wat we dan meemaken, is werkelijk weer typisch iets voor mij…

 

 

 

21- juni 2015 Pasen 2002 en het feest van Sant Antioco.

Na de laatste show van Pandance, vertrek ik weer richting Sardinie om nu wat langer te blijven. Eindelijk is de verblijfsvergunning binnen van moeder en kan ik deze in Cagliari ophalen. 31 Maart en 1 April is het Pasen, dat is hier in Sant Antioco een bijzondere gebeurtenis.

Heel lang geleden was de basiliek, deze is gebouwd op een heuvel, waaronder zich de catacomben bevinden, de enige kerk. Dat was ook voldoende, want er waren weinig mensen. Later werden er steeds meer huizen gebouwd en kwamen er steeds meer mensen. Vooral onderaan in Sant Antioco werd een hele nieuwe wijk gebouwd. De Basiliek werd te klein voor al deze mensen en beneden werd een nieuw kerkje gemaakt voor de mensen beneden. Sant Antioco  werd min of meer in tweeen gesplitst.

Elk jaar met Pasen wordt het beeld van Maria uit de Basiliek gedragen naar het midden van het dorp, het Umbertoplein en het beeld van Jezus uit het witte kerkje beneden naar boven, naar het Umbertoplein, gedragen. Alle mensen van boven lopen achter het Beeld van Maria en alle mensen van beneden achter het beeld van Jezus en zij ontmoeten elkaar precies klokslag 12.00 op het plein. Maria en Jezus ontmoeten elkaar en op dat moment wordt er vuurwerk afgeschoten en luid geapplaudiseerd en daarna geven alle mensen elkaar de hand en wensen elkaar vrede en Buona Pasqua( vrolijk pasen).

Ik vind dit elk jaar weer zo emotioneel. Moeder en zoon ontmoeten elkaar, maar ook alle mensen vinden elkaar weer. Er is vrede in ieders hart, ook al is het misschien maar even. Het geeft me altijd weer een heel fijn gevoel. Ach ik word oud en sentimenteel.

Eindelijk is het huis zover opgeknapt dat  onze eerste gasten ontvangen kunnen worden.

Mijn eerste echte gast is mijn vriendin Len uit Zevenaar, die ik kende van de Turmac sigarettenfabriek uit Zevenaar, waar we gastvrouw waren en allerlei mensen door de fabriek leiden in het frans, engels, duits en spaans en zelfs ook groepen italianen. We lieten ze zien hoe er gewerkt werd en hoe de sigaretten gemaakt werden, boven de machines hingen prachtige schilderijen van Karel Appel, Lucebert, Mondriaan enz. Dat was van 1967 tot mei 1972.

Len komt om vijf uur aan op het vliegveld van Cagliari. Ik haal haar op en we zijn nog net op tijd om de optocht aan de haven te zien. Het is vandaag de tweede maandag na Pasen en dan is het” la festa di Sant Antioco”  Sant Antiocodag.

De zaterdag ervoor komen verschillende folkloregroepen uit alle regio’ s van Sardinie aan, ieder in hun eigen klederdracht. Op deze zaterdag is de processie van alle vrouwen. Deze processie is in de eerste wereldoorlog weer belangrijk geworden. Tijdens de eerste wereldoorlog , toen veel mannen weg waren om te vechten in de oorlog, liepen de vrouwen de Is Coccois processie, een smeekbede aan Sant Antioco om hun mannen weer veilig terug te laten komen. Zaterdagavond is er op allerlei pleinen muziek en dans. Zondag zijn er in de kerken diverse missen zowel binnnen als buiten en maandag is dan de grote dag, de grote processie ter ere van Sant Antioco, waar verschillende regio’s van Sardinie worden vertegenwoordigd door hun inwoners, gekleed in hun mooiste klederdracht op blote voeten of te paard, in grote ossenwagens of achter het beeld van Sant Antioco door de stad trekken met muziek van orginele instrumenten.

Vanaf Pasen tot en met het feest van Sant Antioco is er elke dag kermis voor de kinderen en zijn de weekenden voorzien van kraampjes aan de haven en in het dorp. Er is overal muziek en dans en allerlei spelletjes, goochelen, acrobatie, paardrijden voor de kinderen. Een groot feest, maar aan elk feest komt een einde…

 

16 mei 2015 Jim’s eerste optreden.

De kinderen zijn weer vertrokken en het jaar 2002 heeft zich aangekondigd. Francesca wordt 21 januari 8 jaar en Fé is geslaagd voor haar Theorie en krijgt haar eerste rijles. Kimba de dalmatieer moet gecastreerd worden en Pinky de kat heeft wormen. Op 02-02-2002 trouwt Willem-Alexander met zijn Maxima en dat wordt de hele dag samen met moeder bekeken op BVN, die dat Live uitzendt.

7 februari wordt moeder 88 jaar en dat wordt natuurlijk weer groots gevierd. Dit keer komt Gerard over. Maar eerst moet er grote schoonmaak gepleegd worden. De gordijnen gewassen, kasten uitgepakt en in de olie gezet en weer ingepakt. Ijkast en diepvriezer ontdooit en schoongemaakt. Fé en ik werken ons een slag in de rondte. Gerard is buiten aan de slag.Hij schuurt al het hout van de luiken, kozijnen en deuren en zet deze weer in de lak. Het is stralend weer en Gerard is buiten op de trap in zijn hempje aan het lakken.

Als alles weer glimt en blinkt kan het feest beginnen. We hebben een mooie taart besteld met 88 kaarsjes erop en de hele familie van Lelle is weer uitgenodigd. We hebben natuurlijk buiten aan de grote tafel gegeten en gebarbecued. Het was een prachtig feest en moeder genoot.

De 15e februari moest Fé afrijden en ze slaagt. Dus weer feest. Dit keer in ons havencafeetje met koffie en gebak en een baby rosso. Daarna rijden we door naar Callasetta een dorpje aan de andere kant van ons eilandje. Het is een schattig plaatsje en van daaruit kun je met een ferry naar het kleine eilandje San Pietro.

In Callasetta drinken we wat aan de haven en naast ons horen we ineens nederlands praten. Dat is vreemd zo aan het eind van de wereld in dit kleine dorpje. En zo leren we Antoinette kennen, die met haar man en twee kleine kinderen op een boot in de haven ligt. Haar man maakt nieuwe ontwerpen voor de Alfa Romeo en ze hebben er een paar jaar gelegen. Zijn later naar Genua vertrokken toen de kinderen naar school moesten. Het waren heel gezellige mensen en we hebben heel wat feestjes met elkaar meegemaakt.

23 februari vertekken Gerard en ik naar nederland, waar weer het nodigde te doen stond. Naast belastingen en financiele beslommeringen stonden er ook veel leuke dingen op het programma zoals etentjes met familie, koffie en drankjes met vrienden en collega’s en twee voorstellingen van Pandance in de Junushof te Wageningen.

Altijd weer een feest om de kinderen in aktie te zien. En dit keer deed ook onze 9 maanden oud Jimmeboy mee en dus was ook oma bij het proces betrokken. Ik moest met hem achter de colissen staan met een fiets, waarop Jim voorop moest zitten en met JeWe over het podium rijden. Iedereen was erg zenuwachtig, want ervoor waren de meiden aan het dansen in een spookachtige witte kleding en gezichten en ze waren bang, dat hij zou schrikken en gaan huilen, maar Jim is een echte artiest en keek zeer aandachtig en liet geen kik, daarna zat hij heel parmantig op de fiets en ik gauw naar de andere kant om hem weer op te vangen. Het ging allemaal perfekt. Na de pauze zat ik met hem achter in de zaal. Daar zaten de mensen met grote ogen te kijken hoe hij bij me op schoot zat mee te neurieen en te bewegen. Het was een fantastische voorstelling. Wat ben ik toch een bevoorrecht mens, dat ik twee van zulke inventieve, creative en expressieve dochters heb en wat was ik trots toen Panda met een bouwlamp het podium al zingend opkwam en de lamp op haar zus scheen die in de zaal stond en zingend naar het podium kwam en zij daar samen dansten. Geweldig kippevel en glimmend van trots.

 

22 april 2015 Sinterklaas in Nederland en kerst op Sardinie

Samen met Herman in Rhenen aangekomen, het is eind november 2001 en in Nederland is men in de ban van Sinterklaas. Er worden veel sinterklaasfeesten georganiseerd door de Zonnebloem, Pandance en Sempre Sereno, maar Jimmeboy is pas een half jaar en eerlijk is eerlijk er gaat veel aan hem voorbij. Sinterklaas vindt hij vreemd en hij keek zeer verbaasd naar de grote baard. De Pietjes kan hij meer waarderen die doen tenminste nog wat leuks waarom hij wel kan lachen en de kadootjes zijn ook wel leuk om uit te pakken en lekker mee door de kamer te gooien het papier dan he. Ik geniet er meer van, want ik zie weer even mijn zonnebloempjes en veel bekenden.

Zaterdag 1 december is er een optreden van GOOG,  Gelders Opera en Operette Gezelschap, daar danst Pandance in mee als duiveltjes in een stuk over de onderwereld. Mary en ik gaan kijken in de Lampegiet te Veenendaal. Het is een mooi stuk en we genieten enorm. Op 5 december is in het Cultureelcafé van de Junushoff een voorproefje van het optreden van Pandance Pure ZOOZ ,wat Pandance in februari 2002 op gaat voeren. Het zag er veelbelovend uit met de nodige provocatie waar Pandance inmiddels bekend om staat.

En zo is mijn week in Nederland weer vol gepland en kom ik natuurlijk nog tijd te kort,maar het vliegtuig wacht niet en moeder en ook Fé zijn blij als ik weer in Sardinie ben.

In Sant Antioco is alles alweer in Kerstsfeer en gaan we ons buigen over het Kerstmenu. De eerste Kerst op Sardinie willen we dan ook echt vieren op z’n Sardijns.

Dat betekent in ieder geval een lammetje en veel vis, grote garnalen, veel zoetigheid, noten en kastanjes poffen in het haardvuur. Lelle zorgt voor een lammetje en de vis, Fé en ik gaan naar de markt voor noten,kastanjes en….een kerstboom natuurlijk met versierselen. Nergens te krijgen, dit is blijkbaar geen traditie op Sardinie, een kerstboom. Hier worden kerstballen en slingers in de meest schreeuwende kleuren in palmbomen, pijnboomtakken of grote Yucca’s gehangen. We zijn er heel druk mee, elke dag lopen we door het dorp en nu nog kadootjes maar wat in vredesnaam voor de mannen. Geen paniek zegt Fé, rode onderbroeken. “Wat zeg je nu rode onderbroeken?” Ja dat is traditie. Met kerst krijgt iedereen rood ondergoed, want met oudjaar moet je dat aantrekken en dan zorgt het voor een vruchtbaar jaar dus ….ook veel sex. Oké op naar Yamamay en voor iedereen een rode broek,slip of tanga.

En dan is het 22 december en ’s avonds laat arriveren Mo, Jimmeboy,Panda, Maarten en JeWe. En de familie is kompleet. Het is prachtig weer en overdag kunnen heerlijk buiten koffie drinken en ’s avonds bij het haardvuur heerlijk smikkelen, kletsen en…. triviant spelen. We vermaken ons prima. Maarten moet helaas na de Kerst naar huis, want oud en nieuw moet hij natuurlijk in Cafe XL zijn, maar de rest blijft tot na nieuwjaar. De jongelui vieren dat in het dorp,maar moeder en ik blijven thuis want de hondjes zijn bang voor het vuurwerk en Jim blijft natuurlijk ook gezellig in zijn bedje bij ons.

Op Sardinie worden de feestdagen afgelsoten met de oude heks op de bezemsteel, la Befana…

16 maart 2015   Wat doen we nu?

Na twee heerlijke weken, waarvan zowel moeder als ik enorm hebben genoten, is het nu toch echt tijd om spijkers met koppen te slaan. Alle gasten en familie zijn weer huiswaarts vertrokken en het gewone leven gaat weer gewoon door.

Allereerst moet Fé zo snel mogelijk haar rijbewijs halen, er staat een auto van Lelle voor de deur, die amper gebruikt wordt door Lelle, omdat hij steeds met de vrachtauto onderweg is naar Rome en Napels. Zelf heb ik mijn auto, maar als ik naar Nederland vlieg staat deze ook hier. Fé is dan alleen en heeft twee auto’s tot haar beschikking maar geen rijbewijs. Moeder moet haar verblijfsvergunning in Cagliari persoonlijk afhalen, haar ziekenkostenverzekering in Carbonia, zich bij de dokter van Fé inschrijven en we moeten haar regelmatig controleren op de bloeddruk.

Kortom nog veel te regelen, maar gelukkig ook tijd om leuke, gezellige dingen te doen. Het is jachtseizoen, er wordt bij ons achter op de berg veel gejaagd en we worden dan ook regelmatig uitgenodigd om te komen eten en dat vinden moeder en ik helemaal niet erg.

’s Zondags is het vaste prik om tien uur naar beneden. Naar beneden zeggen wij, omdat we op een berg zitten en Sant Antioco dus beneden ligt. Samen met moeder plus rollator naar de haven waar we, bij een vriendin van Fé die daar een cafeetje runt, koffie gaan drinken of tewel een heerlijke cappucino met een lekker croissantje. Daar zitten altijd dezelfde mensen en dat is altijd heel gezellig. Vooral moeder vindt dit zo gezellig, iedereen babbelt tegen haar, knuffelt haar en er wordt veel gelachen. Na een uurtje wordt moeder omhoog getrokken achter de rollator( dat is hier echt een bezienswaardigheid) en met een heel stel wordt er gewandeld langs de haven. De vissers worden begroet, die net terug zijn van de visvangst en soms wordt er ook een lekker visje gekocht. Na de wandeling drinken we nog een baby rosso( aperitiefje met campari). Daarna halen we bij de kippenboer een lekker gegrild kippetje, gegrild op hout,  met patat frietjes, die we thuis lekker in het zonnetje oppeuzelen. Onze honden Luna en Kimba en de kater Pinky krijgen natuurlijk ook wat. Daarna gaat moeder even rusten en Pinky gaat met haar mee, die is heel blij dat ze weer bij het vrouwtje is.

De weken vliegen om en dan is weer tijd om naar Nederland te vliegen, want daar staat Herman weer in de startblokken met een auto vol spullen waaronder de picknicktafel van Plato Hout, gemaakt door Rins, Dick en Renske, die ik met mijn 60e verjaardag gekregen heb. De tijd, dat ik in Nederland ben is altijd helemaal volgepland met bezoeken aan familie, vrienden en collega’s en optredens van Pandance en Thalia. Dan gaan Herman ik weer op pad en in twee dagen door zes landen zijn we weer op Sardinie terug.

Mijn huis staat voor iedereen open zoals dat ook altijd op de Wekeromseweg het geval was, maar er moet ontzettend veel gedaan worden en van iedereen wordt dus verwacht dat hij iets doet waar hij goed in is en graag doet of dat nu in de tuin is of schilderen of metselen, het maakt niet uit. Herman knutselt graag en ziet alweer wat hij kan doen. Het badkamerluik is aan de onderkant verrot en natuurlijk heeft hij alweer in het dorp een mannetje gevonden, die dat voor hem kan oplossen. De oven is stuk en blijkt ingemetseld te zijn. Ja, ja er is altijd wel iets te doen maar het wordt wel altijd gecompenseerd met heerlijk eten, zalig weer en veel gezelligheid…..

18 februari 2015  AM-119-TX

Jim ligt in de box te slapen buiten op de veranda. De honden liggen ervoor te waken op dit kostbare prinsje. Oma zit er bij te kijken en geniet zichtbaar.” Is het niet te warm oma in de zon”. “Heerlijk en goed voor de oude botjes”.Mo gaat er ook bij zitten. Fé en Jan Willem zijn boodschappen doen in het dorp. “ Er is nog koffie en gebak van de verjaardag van Lelle en we hoeven ook niet te koken want Fé brengt verse Raviolli mee van de moeder van Lelle, die ze speciaal voor oma gemaakt heeft”. Goed gedaan oma ik ben er ook dol op zegt Mo. Oma pakt haar rollator en maakt een rondje en staat steeds even stil bij een kleine palm of oleander en schud haar hoofd ongelooflijk wat een mooie planten, die staan bij ons binnen en hier zijn het grote struiken of bomen en wat is het hier stil je zou denken dat we hier alleen op de wereld zijn en de mensen die hier komen zijn zo lief, het is net of je in het paradijs bent. Dat is ook zo ma, dit is ons paradijsje.

Enkele uren later komen Fé en Jan Willem  terug en ik wil de keuken ingaan om de koffie aan te zetten, maar Fé komt gejaagd aan gehold en zegt “ zet de TV aan er is iets vreselijks gebeurd”. “ Wat, Waar in Holland iets met Panda”.Nee in Amerika zegt Fé en inmiddels staat de TV aan en we zien een vliegtuig zo in een groot flatgebouw vliegen. Wat is dit, is dit echt!

We hebben alleen Rai 1 en 2 en verstaan er niets van. “Fé vertaal eens”, maar ook Fé snapt er niets van ht is ook allemaal zo onwezenlijk. Als versteend zitten we te kijken, er is geen koffie,geen gebak en geen verse Raviolli, alleen maar ongeloof. Er wordt met nederland gebeld en Jan Willem heeft CNN er op gekregen zodat na een paar uur we op de hoogte zijn, wat er nu precies is gebeurd.

Na uren voor de buis gekluistert te zitten vindt Jimmeboy dat het hoogtijd wordt om wat te eten  en ook de honden willen wat. Op de automatische piloot wordt jim aan de borst gelegd en de honden voorzien van eten en water. Maar ook oma wil haar rondje maken en pakt de rollator.

Even later ligt Jim weer tevreden in de box en de honden lopen kwispelend heen en weer van Jim naar oma, jim giert het uit en ook oma moet lachen om jim en die gekke honden.

En ja zo is het leven, je bent gelukkig en dan komt er iets wat de wereld weer op zijn kop zet, maar een baby en een oma van 87 doet je weer inzien, dat de wereld gewoon weer door draait en alles weer de moeite waard is om door te gaan.

De volgende dag wil oma naar de kapper en we gaan met z ‘n allen naar beneden naar het dorp.Om 10 uur zetten we oma bij de kapper af en Jan Willem en Jim blijven bij haar. Mo Fé en ik gaan naar Lucia om onze benen te harsen. Als we terug bij de kapper komen ligt daar de hele winkel dubbel.Jan Willem vertelt dat oma gewoon hele verhalen in het nederlands houd en niemand er iets van begrijp, maar iedereen blijft vrolijk en lacht maar en als ze weggaan worden jim en oma met zoenen overladen en oma tevre en den en zegt weer wat een lieve mensen.

Kom mensen naar huis naar de Ravioli en de jongelui ’ s middags naar het strand met de mooie, haarloze benen. En waar slaat nu de titel op? 4 jaar later koop ik een groene opel corsa met kenteken AM-119TX, AMerica- 11/9- Tower X, dat is toch spooky….

.

15 januari 2015: Het is 8 september 2001, gezellig met zijn allen!

Het is heel gezellig met z’n allen hier en natuurlijk wil iedereen zoveel mogelijk op het strand vertoeven, maar er moet wel heel veel gebeuren. Inmiddels hebben we wel elektra, dat is echt nodig vanwege de waterput midden in de tuin. Geen elektra is ook geen water. Het water moet opgepompt worden en in een reservoir lopen, wat van daaruit weer naar de badkamer en de keuken gepompt wordt. Er is een telefoonaansluiting, maar deze moet opnieuw worden aangevraagd en aangesloten. Het huis is gemeubileerd, maar zeer summier, dus er ontbreekt van alles. Het allerbelangrijkst is een wasmachine, dus die moet vandaag worden gekocht en een klein TV tje voor moeder, waar ze straks in de winterdagen, nou ja herfstdagen, wat mooie shows op kan kijken. Dan moet moeder een verblijfsvergunning hebben en ingeschreven worden voor ziekenkosten, dus vandaag ook wat kopieen maken van het paspoort. Volgende week naar Cagliari voor de verblijfsvergunning en naar Carbonia voor de ziekenkostenverzekering. Als dat geregeld is, moet er een huisarts en tandarts gezocht worden. Oma heeft al haar spullen gelukkig en zelfs een mooie tuinstoel, ook voor Jim is alles hier, ledikantje, badje, box en buggy, dat alles hebben Herman en ik met de auto al meegenomen. Verder mist er voornamelijk wat tuinmeubilair.

Gelukkig zijn er ook hele leuke dingen op komst, zoals de verjaardag van Lelle, de vriend van Fé en daar willen we een groot feest voor organiseren.

Er zullen twintig mensen zijn, de ouders van Lelle, broers en zusters met aanhang. ’s Morgens om 11 uur komen ze aan met kinderen, honden en ……. een speenvarkentje uit eigen tuin en veel versgevangen vis,  zelfgeplukte groente en zelfgestampte wijn. Het enige waar wij voor hoefden te zorgen was koffie en taart. Ook brachten ze hun eigen tuinstoeltjes mee, want ook daar waren we nog niet op berekend.

Het wordt een dolle boel. De mannen gaan meteen hout spronkelen en steken de BBQ’s aan, ja ik bezit wel 2 BBQ, maar dat is hier vrij normaal. In de pizza-oven buiten wordt het speenvarkentje gegrild en in de barbeque de vis. De dames duiken de keuken in, daar wordt de pasta gemaakt en groenten gewassen, gesneden en gegrild. Buiten zijn de grotere kinderen aan het voetballen en de honden dollen er tussendoor. Baby’ s worden door de opa en oma’s geknuffeld en als ze huilen even naar moeder, die ze dan even aan de borst leggen en weer terug. De mannen staan bij de barbeque hard te praten en te gebaren over hoe kan het ook anders, voetbal, met een glas wijn in de hand. In een ommezien is het een grote bende, buiten en binnen.

Om èén uur zitten we met zijn allen aan tafel en is alles perfekt in orde. Oma zit aan het hoofd van de tafel en glundert, het is de dag van haar leven. Ze zit tussen de mannen, die haar verwennen, haar vis fileren en alles laten proeven.

Wat een lieve mensen zegt ze. Ja Mam, wel jammer, dat we ze nog niet kunnen verstaan. O jawel hoor, ik kan ze goed verstaan. Even later zie ik haar inderdaad praten met de moeder van Lelle. Ik loop er even naar toe en hoor de moeder van Lelle zeggen “ het is een prachtige dag” waarop oma zegt” Ja, die jurk is pas nieuw, die heeft Cherie voor me meegebracht. Ik lig dubbel en ze kijkt me aan en zegt:” zie je wel we kunnen elkaar goed verstaan.”

Om vijf uur  is alles weer spic en span. Alles afgewassen, gedweild en na alles weer ingepakt te hebben gaat de hele familie weer naar huis. ’ s Avonds zitten we nog na te genieten bij een prachtige zonsondergang en ik ben een tevreden mens en denk wat is het leven toch mooi en kan een mens intens gelukkig zijn zonder luxe. Maar helaas zijn deze momenten vaak kort, want de volgende dag is dat gelukgevoel ineens ver weg….

 blog sardinie over het leven van Cherie15 december 2014: Exodus, 2 september 2001  

Wat was het een geweldig feest, mijn 60e  verjaardag en afscheidsfeest in XL en wat heb ik genoten van al die creativiteit van mijn familie, vrienden en collega’s. De video is mooi geworden en die kan ik morgen aan ma laten zien, zodat ze ook een beetje kan meegenieten van deze fantastische avond.

Eindelijk is het dan zover, vandaag met z’n allen, Mo met Jim, Jan-Willem met onze kater Pinky en ik naar Brussel, vanwaar we rechtstreeks vliegen op Cagliari, Maarten brengt ons daar naartoe. Maar we zijn nog niet in de luchthaven aangekomen of daar beginnen de eerste problemen al. Bij de balie voor het inchecken van de koffers horen we, dat de bench waarin Pinky zit niet goed is, we moeten een andere bench halen( lees kopen) bij uiteraard een andere balie. Nou ja, dat moet dan maar, we kunnen Pinky moeilijk hier achterlaten. Een uur later en 60 euri lichter, kunnen we dan eindelijk door de douane. Maar dat is natuurlijk ook geen makkie, het is in je eentje al een gedoe, schoenen uit, riem af, protheses en implantaten uit, maar met babies en katten wordt het nog avontuurlijker. Jim moest uit zijn maxi-cosi, die werd vervolgens volledig uit elkaar gehaald, want we zouden weleens cocaine achter het kind kunnen hebben gesmokkeld. Pinky moest uit de net nieuw gekochte bench. Dat was nog lastiger, als een baby uit een cosi halen. Foei foei, het was me wat. Ik had een mooie nieuwe, wollen broek aan met wollen trui, maar voor Pinky was ik even de krabpaal geworden waar hij als eerste zijn toevlucht zocht. In een mum van tijd waren trui en broek veranderd in een opnieuw te breien patroon met grote halen, nadat Pinky zich uit paniek hier helemaal had ingedraaid; de chaos was kompleet. Jim daarentegen vond het een spannend Power Rangers avontuur, hij werd door iedereen opgepakt en doorgegeven, zelfs aan de verkeerde mensen, die helemaal niet bij ons hoorden. Ach ja, ik ben altijd al een beetje onhandig en verstrooid geweest. Totaal gehavend en uitgekleed konden we aan het eind van de band alles weer zelf inpakken, aankleden en fatsoeneren voor zover dat nog mogelijk was en onze reis weer verder vervolgen richting vliegtuig.

Gelukkig was er in het vliegtuig ruimte genoeg, zodat zowel Jim in de maxi-cosi als Pinky in de bench, een aparte stoel hadden. Beiden hadden voldoende aandacht en dus een goede vlucht. Geen gebler en gemiauw tijdens de vlucht dus ook wij konden even bijkomen.

In Cagliari aangekomen, stond Lelle ons met mijn auto op te wachten en met een klein uurtje kwamen we op Cala Sapone aan. Oma, Fe en Francesca stonden ons op te wachten en voor oma was het een geweldig weerzien met haar Pinky, maar vooral met haar eerste achterkleinkind Jim, die ze nu voor het eerst in levende lijve mocht begroeten. Hij pakte haar meteen met een stralende lach in. De box stond al op de veranda klaar naast de stoel van oma. Twee hondjes kwamen snuffelend bij de box. De dalmatier van Fe en een nieuw hondje Luna, van twee maanden oud; een kado van Lelle en Fe voor mij. Het zou een herdershond moeten worden maar volgens oma werd het een beertje. Ja het was een schattig langharig geval, maar het is later toch echt een herdershond geworden. Luna was direct het beste maatje van Jim, ze was altijd bij hem in de buurt.

Even later zaten we met zijn allen in de zon met een wijntje en een hapje. Heerlijk, home sweet home!

‘s Avonds meteen met moeder de video bekeken en omdat Jan Willem velen een intervieuw had afgenomen om iets te zeggen tegen oma, was dit een schot in de roos. Ze vond het prachtig. Ze begreep niet dat die mensen tegen haar praatten, terwijl ze er toch helemaal niet bij was. Ja oma, de techniek staat voor niets.

Mo en Jan Willem hadden vakantie, dus gingen we met z’n allen eerst maar eens naar het strand. Oma met rollator en eigen stoel en Jim in de maxi-cosi, de hele bups op het zand. Maar er moest eigenlijk nog wel van alles gedaan worden ….

 

17 november 2014 De hectische maanden juli en augustus 2001.

Mammamia, wat moet er nog veel gedaan worden voor we 2 september eindelijk terug kunnen gaan naar moeder op Sardinie.

Pinky, de kater moet nog drie injekties hebben, de hele burocratie van overschrijvingen van gemeenten, telefoon, elektra, gas, water, kranten, dagbladen, artsen en tandartsen enz. Dan nog twee overdrachten van de huizen bij de notaris.

De verhuizing van mijn huis in Ede en het huis van Monique in Wageningen naar Rhenen was al een enorme organisatie, maar deze verliep uitstekend mede door de hulp van onze dierbare vrienden die ons fantastisch geholpen hebben. Gerard, die gelukkig weer beter was, en Jewe op de Gaullesingel en Maarten en Niels op de Lawicksallee en daarna met zijn allen in Rhenen, waar Diana met de boormachine erbij kwam, om de kasten weer in elkaar te monteren en in no time alles op zijn plaats stond, zodat we om acht uur aan de afhaalchinees zaten met een welverdiend biertje.

Vervolgens gingen Panda en Maarten op weg naar Sardinie met mijn nieuwe auto, zodat die daar 2 september al zou zijn. Ook Monique D ging met haar vriend naar Sardinie op vakantie om moeder wat afleiding te geven.

Ondertussen waren  er in Nederland nog de voorbereidingen van mijn 60e verjaardag en tevens afscheidsfeest, kaarten drukken en versturen en proberen niemand te vergeten. En dan is eindelijk de dag aangebroken, 31 augustus mijn verjaardag/ afscheidsfeest, welk door mijn lieve dochters werd georganiseerd samen met Maarten en Gerben, die hun cafe XL  in Wageningenter beschikking hadden gesteld en allerlei lekker hapjes hadden gemaakt. Ik heb iedereen lief gevraagd geen kado’s mee te brengen maar creatief aanwezig te zijn, nou dat hebben ze gedaan hoor.

Ellen speelde die dag Cherie in haar favoriete rode mantelpakje en had een groot bord met verboden te roken erop  i.v.m.kleinzoon/ baby Jim en zorgde ervoor, dat iedereen die in het cafe wilde roken (dat mocht toen nog) naar buiten gestuurd werd.

De Zonnebloemdames en heren zongen een toepasselijk lied over mijn 15 jaar als voorzitter en waren bijna allemaal aanwezig. Thalia speelde een toneelstukje, waarin zij lieten zien, dat ze me zouden gaan missen.

Credo, had een mooie pop gemaakt, die bestond uit houten benen(Plato Hout), een metalen bovenstuk (Ces) en de kop van vlashaar(Ceres) vergezeld van een leuke speach van de directeur Gerard Pott. Later op de avond werd door twee collega’s, Dick en Rins,  een tafel binnen gebracht, die zij samen met Renske, de dochter van Rins in elkaar gezet hadden. Deze tafel zal uiteindelijk jaren dienst doen als barbecuetafel op Cala Sapone.

Pandance sluit de mooie en emotionele avond af een met een bijzondere act, zoals alleen zij dat kunnen, zonder woorden maar met dansexpressie.

Het was echt overweldigend, iedereen was er, de familie, vrienden, buren, collega’s, behalve mijn lieve mams, maar over 2 dagen gaan we met de dvd van het feest, gemaakt door Gerard, naar haar toe.

Een grote volksverhuizing van poes, baby, spullen en de rest, als dat maar goed gaat…

 

13 oktober 2014 met Gerard en Mary naar Sardinie.

Doodmoe, maar tevreden heb ik Wil, de kraamhulp, geholpen bij Monique. Wil overdag en ik ‘s nachts. Het was heel apart en intiem zo met z’n drietjes. Nu zouden ze nog een paar weekjes in mijn huis logeren en ik ga dan nog even naar Sardinie met Gerard en Mary..

De reis is geboekt, maar eerst nu nog de verhuizing regelen naar Rhenen, data regelen bij de notaris voor de verkoop van mijn huis en voor de aankoop van onze gemeenschappelijk woning.

En dan breekt de dag aan, dat Mary, Gerard en ik van Schiphol naar Alghero vliegen. Helaas is het nog niet mogelijk direct op Cagliari te vliegen en hebben we dit keer gekozen voor een vlucht op Alghero. Maar Alghero ligt in het Noordwesten van Sardinie, wat toch een groter eiland blijkt te zijn dan we dachten. Vanaf Alghero is het nog wel 3 uur rijden naar Sant Antioco. Maar ach, dat maakt niet uit, we huren een auto en rijden naar het zuiden. Mary wil graag rijden en ik vind het prima. Lekker achterin gereden worden en alleen maar af en toe een aanwijzing geven. Eerst Oristano aanhouden en dan koffie drinken. Daarna richting Cagliari tot plusminus 40km ervoor en dan afslaan bij Sanluri richting Carbonia en dan Sant Antioco. Nog even 10 km naar boven de bergen in naar Cala Sapone.

Heerlijk weer thuis bij moeder, Fe, Francesca en een nieuw hondje Kimba, een dalmatieer van 6 weken oud. Het is aardig warm en daar moeten we alledrie wel even aan wennen. Aangezien ik de laatste weken niet veel nachtrust heb gehad, weet een virusje me te pakken te nemen. Ik voel me rillerig en draaierig en ga vroeg naar bed.

De volgende dag gaat Mary met Fe naar beneden naar het dorp boodschappen doen. Ze zet Francesca af bij school en Fe bij haar eigen woning. Ze gaat daarna heerlijk naar het strand. Gerard doet wat klusjes om het huis en ik zit samen met ma de foto’s van Jim te bekijken..Wanneer ga ik Jim zien, vraagt ze. Dat wordt 2 september ma. Eerst de verhuizing van de Gaullesingel en Lawickse Allee naar Rhenen regelen en dan mijn 60e verjaardag en tevens afscheidsfeest waarvoor ik alle buren, familieleden, vrienden, medewerkers van de Zonnebloem, toneelvereniging Thalia, Pandance en alle collega’s van Plato Hout Ceres en Ces. Heb uitgenodigd.

Het is heerlijk om in Cala Sapone te zijn, maar nu realiseer ik me pas, dat ik er straks echt ga wonen en dat ik nu al mijn kleinzoon mis. Natuurlijk wist ik dat ik mijn twee dochters achter liet, maar ik dacht, die hebben hun vriend en ze komen vaak langs en ik ga zeker ook nog vaak naar Nederland. Maar oma worden is toch wat anders en ik had niet gedacht, dat ik zo dol op mijn kleinkinderen zou zijn. Dat realiseer je je pas als ze er zijn, maar vooral als je dan vertrekt en niet wakker wordt gemaakt door een klein schril huilen en de geur van een luier die verschoond dient te worden.

Eerst maar weer terug naar Nederland met een intussen zieke Gerard, die ik heb aangestoken, maar die helaas zieker is dan ik was….

10 september 2014 Mo en de bevalling.

“Alles is goed, de baby ligt prima, het is vandaag vrijdag 1 juni, dus als de baby er voor maandag niet is, dan gaan we maandag inleiden.” Aldus de gyneacoloog in het ziekenhuis. Dat komt mooi uit,zegt Mo, dan heb ik morgen de tijd om de theatervoorstelling te doen die gepland staat. Nou, dan zie ik je maandag, zegt de arts.

Zaterdag 2 juni rijdt Mo al vroeg met JW naar het theater in Ede, waar ze al vroeg  moet zijn om te beginnen  haar lichtplan met de jongens van de techniek in te hangen. Ik bel haar om te zeggen dat ik haar om zes uur ophaal om even te eten en te rusten, maar ze zegt : “ Dat hoeft niet hoor”, maar ik zeg dat moet! De zware lampen inhangen moet ze dit keer aan de boys over laten, maar ze kan nog wel de knoppen bedienen om het lichtplan in te programmeren. Om zes uur kom ik haar halen, als net de generale is afgelopen. Iemand fluistert me in, volgens mij heeft ze weeen en komt ze niet meer terug. Maar Mo zegt echter vrolijk Tot over 2 uur!

Ze is erg opgezwollen in haar gezicht en heeft pijn in haar buik, maar dat heeft ze wel vaker en het zijn echt GEEN weeen. Maar eenmaal thuis gekomen blijken de buikkrampen toch wel erg regelmatig terug te komen en ze belt de verloskundige. Die zegt, ik kom eraan, maar Mo zegt, nee dat kan nog niet want ik moet eerst nog een showtje doen. Nou, zegt de verloskundige, als je dat nog even doen kunt , dan moet je dat doen. Mooi, zegt ze en ze wil nog even naar de w.c. maar dan Ohoh, een hele grote plas. Wat nu? De verloskundige weer bellen zeg ik, je water is gebroken, de bevalling is in aantocht. Ja maar, en Panda dan? Die moet mij ook helpen bij het bevallen in het water. Panda gewaarschuwd dat Mo begint met haar bevalling en na de show belooft ze zo snel mogelijk deze kant op te komen.  Verloskundige is onderweg en samen met Mo laten we het bad vol lopen, wat al in elkaar geknutseld in de woonkamer stond.

De verloskundige stelt vast dat er genoeg ontsluiting is dus er mocht begonnen worden, Mo in het bad, maar alleen had ze geen grip en dit hield ze niet vol. Dan maar op de baarkruk( nee geen barkruk). Maarten, de vriend van Panda, scheurde Panda na de voorstelling als een dolle naar huis, zodat Panda kon assisteren. Ze ging achter Mo zitten en wilde vertellen, nadat Mo haar had gevraagd hoe het was. Maar na een paar woorden zei Mo, o nee niet praten even niet. Ze moest zich  concentreren, want het ging niet goed. De baby wilde er nog steeds niet uit komen. Maarten zat als versteend op de bank en vergat weg te gaan. Ook de baarkruk lukte niet, Mo raakte uitgeput. Snel een oud matrasje in de woonkamer gesleept, dan maar daarop. Ma het gaat niet hoor, het past, niet doe het maar weer terug, zei ze alsmaar. Jawel, dat past wel, zei ik. Op een gegeven moment  zei de verloskundige, nog 10 keer en in een flits zag Mo de kniptang en begon weer moed te vatten, dat niet! En eindelijk kwam onze Jimmyboy op de wereld!

Wat een opluchting, ik wist niet dat het voor een moeder zo erg was, je eigen kind zo te zien lijden. Ik heb heel wat lammetjes,kalfjes en veulentjes op de wereld gezet, dus ik dacht dit doe ik wel even, maar dat is toch wel even heel anders. Maar goddank, alles is goed gegaan en het kind is gezond. Zo is Jim dus om 00.20 uur net op 3 juni geboren, op eerste Pinksterdag. Oma en Fe gebeld, die konden eindelijk de champagne ontkurken. Maarten zou eigenlijk filmen, maar verkeerde in een totale shock, dus JW maar even gebeld en die kwam met Manon om wat foto’s te maken.

Daarna kwam de kraamhulp om iedereen eruit te bonjouren zodat moeder met kind eindelijk wat rust had. De nachten zou ik bij Mo zijn, overdag was er hulp van Wil, de kraamhulp. Een heerlijke tijd, zo samen met mijn dochter en het nieuwe kleine mannetje, die het ontzettend goed deed. Maar toen kwam de dag dat ik weer terug moest naar oma en Sardinie…

12 augustus 2014  Oma gaat naar Sardinie.

Het is 13 mei en het is moederdag.

Een hele fijne Moederdag, Mam!

Dit wordt een hele speciale, want nu ben je in Nederland, maar vanmiddag ben je op Sardinie, in ons huisje op Cala Sapone. Je ziet dan voor het eerst ons mooie paradijsje. Ja, dat geldt ook voor mij, zegt Gerard, die vannacht bij ons heeft geslapen, want we moeten al vroeg op pad. Eerst Jan-Willem halen en dan naar Dusseldorf, van waar Gerard, Jan Willem en oma zullen vertrekken naar Sardinie. Dusseldorf was de enige luchthaven, die rechtstreeks vloog op Cagliari, tenminste tussen 1 mei en 30 september. Na een klein oponthoud bij Oberhausen zijn we toch nog redelijk op tijd in Dusseldorf. Ik had heel graag meegewild om haar weg te brengen en vooral om haar gezicht te zien als ze op Cala Sapone aankwam, maar helaas dat ging niet,  Mo  verwacht elk moment haar kindje  en dat is nu even belangrijker. Maar met deze twee heren is ze in goede handen en Fé zal haar daar heel goed ontvangen. Het is tijd om afscheid te nemen. “Een hele fijne en goede reis en Gerard probeer haar gezicht te filmen hè. “ Ja, ja,  maak je geen zorgen, dat komt goed, zegt Gerard. Niet zenuwachtig moeder? Nee hoor, zegt ze en ik ben met deze twee mannen goed beveiligd, hahaha. Dat is waar, beter gezelschap kon ze niet hebben. En daar gaan ze door de douane..moeder achter haar rollator tussen haar twee mannen.  Nog een laatste zwaai en nu gauw naar huis, want er is nog veel te doen.

Mijn huis is verkocht en een nieuw huis in Rhenen is gekocht, nu het huis van Mo nog in Wageningen. Bij Thalia, een toneelgroep waar ik deel van uit maak,  zijn twee vergaderingen deze week en er moeten een paar optredens worden gedaan. Pandance, het danstheater van mijn dochters,  heeft 2 juni een optreden voor “ Ede uit de Kunst”, maar eerst moet Mo bevallen, want die moet dan weer op de been zijn op 2 juni, om de show technisch te begeleiden.

’ s Middags wordt er kort gebeld, dat ze een goede reis hebben gehad en dat Ma zeer in haar nopjes was met het geweldige uitzicht en de mooie tuin. Is dit echt allemaal van Cherie, zei ze. En Fé ging nu voor ze koken. Gelukkig, dat alles goed gaat daar.

Om de twee dagen bellen we en dan wordt er uitgebreid verteld, hoe Fé moeder onder de douche doet. Jan Willem haar haar krult en Gerard haar lekkere hapjes geeft. Ja, dat is allemaal heel fijn, maar de tijd dringt, het is al 19 mei en er is nog steeds geen baby. De mannen moeten 27 mei terug en dan…

Er wordt flink gewerkt aan de uitvoering van Pandance en ik ben nog bezig om bij CR&DO de boel af te ronden en elke dag afscheid te nemen van collega’ s.  Elke keer als Mo naar de verloskundige is geweest, komt ze terug en zegt , alles was goed , moet volgende week weer terug. Ja, maar, volgende week komen de mannen terug en de week daarna is het zaterdag  2 juni. Er worden volop grapjes gemaakt. Je kunt op 2 juni niet bevallen, hoor dan maar erna. Het zweet breekt me uit. Dat kan niet want de uiterste datum is 2 juni, daarna wordt het kind gehaald. Het grote bad om in te bevallen thuis is al gebracht, het bed staat op klossen, maar Jim heeft nog geen zin die wil graag een speciale aankondiging…

 

14 juli 2014  La Dolce Vita

“ Zachter Herman, hier moeten we ergens rechtsaf, ja daar bij die steen. Nu zijn we er bijna. Zal tijd worden, mompelt Herman,was een huisje in Toscane niet toch dichterbij geweest. Ja dat wel maar beslist niet mooier, hier bochtje links en dan rechts. Kijk daar is het hek van “ La Dolce Vita”, het bordje is er nog niet maar dat komt nog. Heb je de sleutel bij je? Het hek is dicht. Oh toeter maar dan gaat het wel open. Zie je daar is onze Fé met haar 6 jarig dochtertje. Ze glunderen beiden en we rijden het hek binnen. Wat is het toch heerlijk, dat je niet in een leeg huis komt, alle meubels zijn blijven staan en mijn lieve pleegdochter heeft het huis glanzend schoon, de koffie klaar en het eten voorbereid.

De zon schijnt, het eten was heerlijk en nu even van het uitzicht genieten. Tja niet slecht zegt Herman. Ik weet, dat dit van Herman een compliment is. Heel tevreden lopen we nog even naar boven met Francesca en Kimba, een dalmatieer van 5 maanden oud. Heerlijk wat een frisse lucht en wat een wijds uitzicht over het bergland en de zee als een halve cirkel erom heen.

Zo nu de korte broek aan en aan de slag, zegt Herman. Natuurlijk eerst de slaapkamer van oma. Fé hangt al haar kleding in de kast, Francesca helpt mij met het bed opmaken en Herman hangt oma’s eigengemaakte schilderijen op. Haar stoel bij de open haard en nu de klok nog. Ja dat is nog even lastig, die is erg zwaar en er moet stevig geboord worden en dan nu de lampen. Nu merken we, dat er van alles mist aan materiaal, dus we zullen  boodschappen moeten gaan doen.

We rijden naar beneden naar het dorpje, zetten daar Fé en Francesca af. Fé moet nog werken en Francesca nog wat huiswerk maken. Even wat drinken bij Bar Italia, waar ik wat bekenden zie. Heerlijk ik voel me helemaal thuis. Herman is inmiddels opzoek naar een ijzerwinkel en heeft er één gevonden.

Met handen en voeten en wat latijnse woorden probeert hij een heel oud vrouwtje achter de balie uit te leggen wat hij wil. Ik zie haar weglopen en warempel ze komt terug met de juiste materialen. Fantastisch! Het is donderdagavond, voor vandaag is er genoeg gedaan en we genieten nog even van de zonsondergang. Nog twee dagen klussen.

Het is zondag en het is Palmpasen. Fé heeft gevlochten palmtakken gekocht, die door de priester van de Basiliek ingezegend moeten worden. Het is een frisse dag, de zon schijnt maar er is een frisse wind. Wij lopen in zomerkleren maar Fé heeft haar dikke trui aan en een dikke malliot. Je ziet van alles voorbij komen bij de Basiliek, mensen met mooie mantelpakjes in zowel zomer  -als  winterkleding. April is een maand met uitersten, de ene dag zomer, de andere dag behoorlijk fris en dat is vooral de Mistral, die over zee waait en nu nog koud is. Maar wij vinden het heerlijk. We moeten wel buiten de kerk wachten, want er zijn teveel mensen. Dan komt eindelijk de priester naar buiten en zegent onze takken. Eén voor ons huis en één voor Herman zijn auto, die nu na veertien jaar aan vernieuwing toe is.

Maandag is het tijd om weer afscheid te nemen van Fé, Francesca en Lelle, de vriend van Fe, die inmiddels weer terug is uit Rome en van het huis, maar volgende maand komt oma samen met Gerard en Jan Willem.  ik kan dan helaas nog niet mee, want rond 19 mei zal mijn eerste kleinkind geboren worden en dat wil ik voor geen goud missen, tenminste als alles goed gaat…….

 

16 juni 2014 Rins en Herman

“Zo Rins, hoe is het hier? Slecht! Hoezo slecht, ik wilde vandaag trakteren, want ik heb een huis gekocht! “

Maandag ochtend vroeg zijn we al  op het werk en  praten even bij over het afgelopen weekend. Ik ben net terug vanuit Sardinie en wil het gode nieuws met mijn collega’s delen, maar hier heerst een hele andere stemming. ”Nou, zegt Rins, ik denk, dat we binnenkort op straat staan, want er gaan geruchten, dat we failliet gaan. Ja, dat komt niet echt uit de lucht vallen, we zagen dit al wel aankomen, we hadden echter gehoopt, dat de nieuwe fabriek het goed zou gaan doen, maar helaas liep het fout.” Ik ben echter positief ingesteld, bestelde 3 vlaaien, zette koffie en maakte er toch een gezellig begin van de week van. Enkele weken later werd ons het slechte nieuws officieel verteld en konden we ons bij het arbeidsbureau  gaan inschrijven. Daar werd me doodleuk verteld, dat ik nog wel aan het werk kon, want tenslotte moest ik nog 15 jaar werken. ”Pardon, ik ben zestig dus ik moet nog doorwerken tot 75?” De man keek weer in de papieren en zei: “sorry mevrouw, ik heb me vergist, ik dacht dat U vijftig was. Nee, nee, u hebt 42 jaar gewerkt, het is mooi geweest.”

Inderdaad voor mij is het niet zo erg, maar voor Rins en de andere mannen is het wel erg, zij zijn midden veertig.  Het  liefst zou ik nu direct naar Sardinie gaan, maar dat gaat niet, er moet nog van alles gebeuren. Mo moet eerst bevallen, mijn eerste kleinkind! Nog twee verhuizingen, voorstelling Pandance, toneelvoorstellingen van mij enz. enz. maar …Herman en ik gaan op 3 april even naar Sardinie om alvast wat spullen van mijn moeder over te brengen.

Op 3 april 2001  gaan we al vroeg op pad, de wagen vol met enorme schilderijen, die door moeder zijn geborduurd, een lekkere stoel,  haar kleding en persoonlijke bezittingen. Herman heeft zijn jasje aan met zeven zakken, daarin Nederlands geld, Belgische frankjes, franse franken, Duitse marken, Luxemburgsgeld, Zwitserse franken en Italiaanse liren. Het is 12 uur en om de twee uur stoppen we. Herman is een schat van een man, humoristisch en vrolijk en weet altijd een oplossing, het is echt heerlijk om met hem op stap te gaan. Als we in de Ardennen zijn is het 8°. Als we in Frankrijk zijn is het 12°. “Als we beneden de 10° komen in het zuiden draai ik om” zegt Herman, ik wil nu wel een beetje zon. Ja, maar in Sardinie wordt het echt lekker weer. Nou ik geloof er niks van. In Zwitserland is het nog steeds amper 12°.” In Altdorf  komen we om 4 uur ’s middags aan. “Het is mooi geweest, zegt Herman we gaan hier slapen.” Het is een schattig dorpje en op  een pleintje staat een leuk hotelletje . We wandelen nog een uurtje in de buurt en gaan dan eten en slapen. De volgende dag op naar de St.Gotthardtunnel, de 17 kilometer lange tunnel  en door naar Genua. Daar komen we rond vijf uur aan, vroeg genoeg voor de boot, die om acht uur vertrekt naar Porto Torres. Nog steeds is het rond de 12° en het ziet er somber uit. Als we ’ s morgens om 6 uur van de boot rijden is het nog steeds 12°.” Ik ga terug hoor!” Grapt Herman. Door de bergen blijft de temperatuur schommelen tussen de 12 en 14° , maar zodra we in de buurt  van Sant Antioco komen vliegt de temperatuur omhoog en komt de zon erdoor. Gelukkig!! We zijn er bijna, het begint te kriebelen in mijn buik…………

 

12 mei 2014 deel 4  Fé ga eens vragen wat er toch aan de hand is

“ Fé ga eens vragen wat er toch aan de hand is en wanneer we nu eindelijk eens kunnen beginnen”?  Fé loopt naar de makelaar en vraagt hem hoe de zaken ervoor staan. Hij is nerveus, dat is duidelijk te zien. Hij heeft het erover, dat het geld nog niet binnen is. Dat kan niet, daar is vanochtend over gebeld en het zou overgemaakt moeten zijn. Ik bel nog even met de Rabobank en deze bevestigde me, dat het geld  binnen moet zijn. Er wordt nog wat gepraat, ook met de eigenaren en ja hoor eindelijk worden we verzocht naar binnen te komen. Nou het kamertje van de notaris is niet veel beter dan de wachtkamer en nog steeds  geen lieve secretaresse die ons  koffie of thee aanbiedt, maar wel een hele oude meneer, die er zeer nors uitziet en kijkt of hij wil zeggen, wat doen jullie hier, ik wil rust. Hij  praat ( nou ja mompelt meer) en vraagt of er we wel Italiaans verstaan. We wijzen naar Fé en hij begint weer te mompelen. Hij leest een paar regeltjes voor en dat was het dan weer. We tekenen,dwz. ik teken en de oude eigenaren tekenen, en met een paar minuten staan we weer buiten, waar de vrouw mij een hand geeft en met tranen in de ogen zegt dat ze gauw eens langs komen. Tja dat was het dan….Oke jongens,  nu gaan we lekker eten, de makelaar zou het water aansluiten. Ook moesten we zo snel mogelijk naar de Enel om de elektriciteitsvoorziening regelen, maar dat koan na het eten. Inmiddels hhad ik al wel geleerd dat alles hier voor of na de lunch gebeurt, dus intergreren betekent ook meegaan in de tradities, eerst eten!

Ja, het werd me wel duidelijk, dat het toch niet zo eenvoudig is een huis op Sardinie te kopen  en er te gaan wonen, maar voor vandaag was het genoeg. We gingen lekker naar ons huisje . Gelukkig  was er voldoende gas zodat Fè een heerlijke maaltijd kon koken en Lelle, haar vriend,  had nog wat vers gevangen vis meegenomen die we in de open haard hebben gegrild. Die avond keken we voor het eerst naar de zonsondergang en ik voelde me enorm rijk en gelukkig. Wat kan het leven mooi zijn, dit is nu met recht La Dolce Vita! Mijn moeder gaat mee om samen met mij hier op dit paradijslijke plekje te gaan wonen en  mijn dochters hebben  allebei een verblijf in Nederland. Ze zijn allemaal gezond en in mei/juni wordt mijn eerste kleinkind verwacht. Hier op Sardinie heb ik een klein paradijsje waar iedereen welkom is, al mijn familie en goede vrienden.

Morgen naar Nederland terug. In maart gaat Fé het huis schoonmaken en in april ga ik met Herman, een goede vriend, alle spullen  van mijn moeder overbrengen en  de rest regelen, maar eerst nog wat foto’s en  films maken om thuis te laten zien. We geven de sleutels aan Fé, bedanken haar, 3 april zijn we er weer en hopelijk is dan ook de orginele koopakte er, zodat we aan de slag kunnen met de verdere burocratie. Eerst nog wat werken in Nederland,  maar  ook daar komt een kink in de kabel…..

 

17 april 2014 deel 3 Fiscaal nummer?

“Kom Panda opschieten,we moeten over een kwartier al bij Fé zijn, want we moeten eerst nog  een fiscaal nummer halen of zoiets in Iglesias.” Bijna klaar,geen ontbijt eerst? Doen we straks wel in de bar. ” We reden naar beneden,waar Fé al klaar stond. Ja grappig eigenlijk, we noemen dat hier altijd naar beneden, als we van onze ” berg” Cala Sapone naar het centrum van sant Antioco. We gaan eerst maar naar Iglesias, zei ze want ik heb geen idee hoe lang dat gaat duren. Nou vooruit dan maar. Driekwartier later stonden we voor een oud gebouw,waar we naar binnen gingen. Een wat oudere man zat achter een nog oudere computer en vroeg of hij ons kon helpen. Ja,dat hoopten we wel. Fé legde hem uit, dat ik (haar pleegmoeder) een huis wilde kopen, maar dat ze daar een fiscaal nummer voor nodig had. Waar woont uw moeder nu. In Nederland. O ja dat moest hij eerst opzoeken, geboortedatum en plaats en een fiscaal nederlands nummer. Ach de computer doet niets. Hij vroeg nog wat gegevens aan Fé en zei toen , kom maar over een uur terug, maar uw moeder moet eerst een huis hier hebben en dan krijgt ze een fiscaal nummer. Ja,dat was nu juist het probleem!

Ik moest eerst een fiscaal nummer hebben en dan pas kon ik hier een huis kopen. O jee wat nu?

Eerst maar koffie en ontbijten. We liepen aangeslagen naar buiten.

Terwijl we in een barretje zaten te zuchten en steunen en allerlei oplossingen aan het bedenken waren, kwam er een man binnen en deze liep op Fé af; het bleek een bekende uit Sant Antioco te zijn.Hij zag ons verslagen zitten en zei:”wat is het probleem?” Fé vertelde hem, dat ik een huis wilde kopen, maar dat ik eerst een fiscaal nummer moest hebben, maar dat ik eerst hier moest wonen, voordat ik een fisc.nr.kon krijgen. Deze man bleek op de afdeling Fiscale nummers te werken en zei ons met hem mee te gaan. Aangekomen bij onze vorige mijnheer, wiens computer het weer deed legde Torre ( zo heette onze redder in nood) uit, dat wij zo spoedig mogelijk een fiscaal nummer moesten hebben omdat wij om twee uur bij de notaris moesten zijn. Dit is de moeder van Fé en ze woont bij haar in huis. Verder brabbelden ze nu wat in het sardijns met elkaar. Torre liep even weg en kwam tien minuten later met een orgineel in plastic mapje  en …het nieuwe italiaanse fiscale nummer voor mevrouw de Haas!

Na iedereen hartelijk bedankt te hebben en Torre te hebben gezoend, verlieten we opgelucht en zeer gelukkig het gebouw.

Zo nu op naar de notaris. ”Fé, let goed op of je hem hoort praten over erfpacht”   zei ik alsmaar tegen Federica. “Ja,ja “  zei Fé nerveus. Arme Fé ze was de enige die Italiaans sprak en moest als tolk optreden, maar de taal der notarissen is toch wat anders. Oke, we gingen ervoor. Het was precies twee uur toen we op de stoep stonden, maar in plaats dat we vriendelijk werden ontvangen met een kopje koffie en een sigaar, zoals  in Nederland gaat, werden we in een zeer armoedig wachtkamertje gelaten en daar hebben we twee uur gezeten met een super nerveuze makelaar, die konstant heen en weer liep.

Wat is er nu weer aan de hand ?…..

14 maart 2014 deel 2 Oma gaat ook mee!

‘s morgens lopen Maarten en ik op blote voeten op het terras. Maarten maakt een video van het huis met de enorme tuin en panoramisch uitzicht op de zee.Werkelijk een paradijs en vandaag wordt het voorlopige koopcontract getekend en is het huis van mij. Gek hoor zo snel en naar het lijkt ook zo makkelijk,appeltje eitje toch..en iedereen in Nederland maar waarschuwen … kijk uit…Italie ..maffia.

Enfin, het voorlopige koopcontract getekend,een derde deel betaald en over twee  maanden de rest bij de notaris.

Thuis iedereen enthousiast en mijn moeder van 87 zegt laconiek,” waarom vakantiehuis” we kunnen er toch meteen in wonen!Wat? Ga je mee dan voorgoed? Alles hier achterlaten, ook je zus? Je komt misschien nooit meer terug. Nou en … jij bent er toch en de kinders komen met de vakanties.

Nou ma eerst maar even kijken. Ik moet nog werken en Monique is in verwachting.

blog van Cherie over wonen op sardinieTwee maanden later gaan Panda en ik weer terug naar Sardinie om officieel het huis bij de notaris vast te leggen. We vertrekken ’s middags naar Rome en daar wat uurtjes wachten op het vliegtuig naar Cagliari. We komen tien uur ’s avonds aan ,een auto huren en dan naar Sant Antioco.We zijn daar half twaalf en mijn pleegdochter Fé, die ons zou begeleiden naar Calasapone  ligt al op bed ze is niet erg lekker en haar vriend werkt en ze durft haar dochter niet alleen te laten,dus  zit er niets anders op,dan dat we alleen naar het huis moeten. Oke daar gaan we dan. Ma jij weet de weg hé. Nou…ik ben er twee keer geweest met Maarten,die toen reed en bovendien was het overdaag.Nu was het pikke donker, geen lantaarn en zelfs geen maan. Als de electriciteitsdraden over de weg gaan dan moeten we rechts af.

Ja,ja dat is makkelijker gezegd dan gedaan,het blijkt dat ze vier keer over de weg gaan en na twee keer verkeerd te zijn afgeslagen en in de bushbush terecht kwamen,werd het Panda teveel. Mam ik ben doodmoe. Ik bel Maarten. Deze kon ons gelukkig feilloos naar de goede afslag helpen en zo kwamen we dan eindelijk bij het hek. Maar helaas toen we na eindelijk de vierde sleutel gevonden hadden bleek het hek vast te zitten. Mam ik wil slapen! Oke klim er maar over en dan rechtsaf lopen tot een stoepje,langs een schouw en daar moet een lichtknopje zitten voor de buitenlampen. Na wat gezucht en gesteun gingen de buitenlampen aan. Ja nu ik nog… maar eerst toch maar even proberen het hek los te trekken. Panda aan de ene kant en ik aan de andere kant en ja hoor…hij ging open.

De auto naar binnen,hek dicht en nu slapen,morgen  een betere en leuke dag tenminste dat dachten we………

13 februari 2014 Cherie’s blog deel 1  Het begin

Eens,dat wist ik al heel vroeg, ga ik wonen in een klein dorpje in het zuiden van Europa. Waar,dat varieerde nog weleens. In 1966 was dat  Torrelavega,een klein dorpje in Noord Spanje,waar wij een maand repeteerden met de Band “Los Quantos Rojos. Ik ben geboren in Maurik een dorpje in de Betuwe. Ondanks dat ik daar in de oorlogsjaren  ben groot gebracht en er maar tot mijn achtste jaar heb gewoond,heb ik daar fijne herinneringen aan. In 1949 gingen we in Arnhem wonen en werd ik een stadskind. Daar ging ik naar de lagere school en de Meisjes HBS. De vakantietijd bracht ik altijd in Den Haag door bij een zus van mijn moeder, die vlak bij Kijkduin woonde en daar ging ik elke dag heen. Die zee trok me enorm, ik kon daar uren doorbrengen met alleen maar kijken naar de zee.

Toen wist ik het,  het moet een dorpje aan zee zijn. Later kwamen we vaak aan de Italiaanse Riviera in kleine schattige dorpjes aan zee, maar zo vreselijk druk en erg toeristisch. Toscane was ook mooi, maar ook druk aan de kust. Inmiddels woonde ik met man en kinderen en mijn ouders in Ede. Prachtig huis met een mooi bos erachter en voor mij een groot zwembad. Het was fantastisch,dat waren werkelijk 30 prachtige jaren. Maar ik bleef dromen van een wat kleiner huisje aan zee. Inmiddels waren er twee pleegdochters bijgekomen en deze meisjes kwamen uit Sardinië. Toen ze er achterkwamen dat hun moeder nog leefde, hun vader had ze verteld dat ze was overleden,wilden ze graag gaan kijken. En via hen kwam ik toen voor het eerst in Sardinië terecht.

Vroeger wel geleerd dat het onder Corsica lag maar verder zei het me niets, tot ik voor het eerst in Sant Antioco kwam. Ik was meteen verliefd op het dorpje. Maar ja, ik was inmiddels gescheiden en woonde met mijn moeder en de dochters in een groot huis. De kinderen studeerden allemaal dus moest er voorlopig nog hard gewerkt worden. Toen ik tegen de zestig liep en de kinderen uit huis waren,vond ik dat het tijd werd om een kleiner huis te zoeken. Ik vond een flat voor mijn moeder en dacht, nu ga ik ergens een vakantiewoning zoeken. Ik boekte een lang weekend naar Sardinië, nam een vriend van Panda mee en  belde mijn pleegdochter,die daar reeds woonde,zou jij kunnen zorgen dat ik morgen wat huizen kan bekijken. Die dag bezochten we vele huizen maar geen enkel huis kon mij bekoren. Het was bijna lunchtijd en de goede man wilde naar huis en zei” Maar wat zoekt je moeder dan eigenlijk”. Nou, zei ik” een klein huisje, maar wel een heel mooi uitzicht op zee. Ja,zei hij, ik heb wel wat,maar dat is wat verder weg en erg eenzaam. Hij dacht ze zal wel zeggen,nee dat wil ik niet, maar ik zei kom maar op,we gaan kijken. Hij reed door de bergen  en ik voelde me opgewonden,daarna een smal  zandweggetje in en na wat bochten zag ik het hek. Het hek ging open en daar zag ik waarvan ik altijd droomde.

Een klein paradijsje met palmbomen en een fenomenaal uitzicht! Toen we het huis in kwamen zag ik een keuken met rode tegeltjes, het was gewoon of ik thuiskwam. Dit is het. Nog diezelfde avond sliepen we in het huis…..