Category Archives for "cultuur"

Menhirs op Sardinie

menhirs op Sardinie, sant antioco

Menhirs zijn overal te vinden. Zeker op Sardinie kun je veel van deze grote, bijzondere stenen terug vinden.

Wat zijn Menhirs?

Menhir is de naam die wordt gegeven aan een grote steen. Zo’n steen is niet altijd enorm groot; vele zijn slechts een meter hoog. De menhirs zijn door prehistorische volken gebruikt voor het maken van formaties van megalieten. Deze formaties kunnen lijnen zijn of kringen.

Op Sardinie zijn veel Menhirs te vinden. Zo is er bijvoorbeeld in Villaperuccio een prachtig park. Het heet Necropoli di Montessu. Hier vind je vele domus de janas, prehistorische graven. Maar ook vele menhirs.

2 bijzondere grote stenen op Sant Antioco

De menhirs van Su Para en Sa Mongia bevinden zich in een vlak gebied, in de buurt van de zoutvlakte’s van Santa Caterina. Ze staan op de landengte die het eiland Sardinie verbindt met het eiland Sant’Antioco. En liggen op ongeveer 3 km afstand van de stad. De twee monolieten staan op 6 m. van elkaar en zijn gemaakt van trachiet. Ze hebben een hoogte van respectievelijk 3 m. en 2 m. en hebben een prismatisch lichaam. Sa Mongia ( de “vrouwelijke” steen) toont op het op het oosten gerichte gezicht verschillende kopjes met 30 cm. in diameter. Hiervan bevindt een groep van zes zich in de onderste helft van de linkerkant, terwijl vier anderen zich in de bovenste helft van de rechterkant bevinden. De delen die zijn blootgesteld aan het zuiden en westen tonen een enkele kop. De datering is uit de cultuur van Ozieri (3200-2800 voor Christus).

Legende

De twee menhirs waren de inspiratiebron voor vele legendes, waaronder die over een parochiepriester en een non (vandaar de naam op Sardinië “Su Para en Sa Mongia” dat priester en non betekent) die, bezeten door de liefde voor elkaar, besloten te ontsnappen uit Sant’Antioco maar de goddelijke toorn bereikte hen. En deze versteende hen precies op de plaats waar ze nu nog steeds zijn.

Het feest van Sant Antioco

feest van sant antioco sardinie
feest van sant Antioco

Het feest van Sant Antioco viert men twee weken na Pasen. Sant Antioco, patroonheilige en beschermer van het eiland Sardinië. Van heinde en verre komen er tientallen folkloristische groepen paraderen door de straten van Sant’Antioco.

Feest van Sant Antioco

Het feest van S. Antioco is het oudste religieuze festival in Sardinië; dit wordt bevestigd in verscheidene documenten. In 1520, is een document ondertekend door de toenmalige rechter van Cagliari, waar Sant’Antioco is erkend als de patroonheilige van Sardinië. De oorsprong van het festival is overgedragen naar 1615. Het jaar dat de heilige relikwieën geborgen zijn in de catacomben onder de basiliek. Deze relikwieen droeg men eerst in een mooie gouden kist in de processie. Enkele jaren geleden is besloten dit niet meer te doen. De overblijfselen van de heilige Sant Antioco zijn nu in de kerk te bewonderen.

Is coccois op zaterdag

Het feest begint met de parade van “Is coccois op de zaterdag ervoor. Is coccois bestaat uit een groep vrouwen, die van brooddeeg versieringen hebben gemaakt. Ze hangen hun brooddeeg versierselen aan het beeld van Sant Antioco. Hiervoor hebben ze enkele weken nodig gehad om het standbeeld te versieren. Deze versierselen bewaart men in de basiliek van Sant ‘Antioco. Tot ze met het beeld meegaan in de processie. De Is coccois is een processie die in de eerste wereldoorlog werd gemaakt door de vrouwen, om te bidden voor een veilige terugkomst van alle mannen die naar het front geroepen waren. Na de eerste wereldoorlog is deze processie als traditie voortgezet. Buiten het religieuze kenmerk heeft het ook nog steeds een heidens karakter. Want deze feesten zijn een verlengstuk van Pasen. Ze zijn van oudsher bedoeld om te vieren dat het weer lente wordt en de natuur weer herboren wordt.

Feest van Sant Antioco op 1 augustus

Op 1 augustus herhaalt Sant Antioco dit festival voor de toeristen. Dit is zeker niet minder indrukwekkend dan het voorjaar. Op 13 november, de geboortedag van Sant Antioco, wordt dit religieuze festival gevierd met optochten in de avond, waarbij vele kozijnen van de huizen zijn versierd en er overal kaarzen branden buiten op straat. De inwoners van Sant’Antioco vereren hun heilige in een diepgaande manier en met een gevoel dat veel verder gaat dan religie. De heilige is verantwoordelijk voor de bescherming van het gezin; zij vinden troost in tijden van nood of ziekte. De processie in kostuum ter gelegenheid van de festivals kan vreemd lijken in de ogen van de buitenstaander. Maar achter de kleurrijke, luidruchtige en rommelige folklore, ligt een gevoel van diepe genegenheid en toewijding aan de Heilige.

Sant Antioco

Het meest bijzondere aan de beschermheilige is  misschien wel dat hij gekleurd is. Sant Antioco kwam oorspronkelijk uit Mauritanie. En is als slaaf door de Romeinen naar Sardinie gebracht. Hij was een student medicijnen en al gauw bleek zijn gave om mensen te helen groot. Hierdoor groeide zijn macht. Uiteindelijk merkten ook de Romeinen dit. Ze martelden hem om hem vervolgens op een bootje zonder riemen midden op zee achter te laten. Hij spoelde aan en leefde nog. Waardoor het volk Antioco al heilig had verklaard. De Romeinen hebben hier een einde aan gemaakt. Ze hebben hem zodanig gemarteld dat ze zeker wisten dat hij het niet meer zou overleven. Maar Antioco zijn lijk werd gevonden en meegenomen om gezalfd en geconserveerd te worden. Tussen 1200 en 1700 is zijn lichaam ondergebracht in een kerk in Iglesias.

Gezellige dag uit

Rondom de dag van Sant Antioco zijn er allerlei andere evenementen, muziek, kraampjes, kermis. En dit is dus ook een leuk uitje mocht u in de gelegenheid zijn. Of u verblijft in een van onze lodges tijdens deze leuke feestdagen!

Pasen op Sardinie

pasen, evenementen Sardinie pasen Iglesias
pasen op Sardinie

Pasen op Sardinie is een belevenis! Dit feest geeft het begin van het zomerseizoen aan. En is een mengeling van het “heidense” paasfeest en het katholieke feest. Het meest bezocht en bekend is het paasfeest in Iglesias. De hele week voor Pasen zijn er processies. Maar dat niet alleen, men voelt de aanwezigheid van de Spanjaarden weer, die Iglesias gesticht hebben. Het is meer dan een processie, het is een levend theater, de hele stad leeft!

Goede vrijdag

Op goede vrijdag, de vrijdag voor het paasweekend, vindt deze meest indrukwekkende processie plaats. Deze is op vele plaatsen te bewonderen. Hier worden 3 mannen voor uitgekozen die hun zonden willen wassen en om hun schuld in te lossen, lopen ze ieder met een zwaar kruis door de stad mee in de processie. Die vaak wordt begeleid door een band die hele treurige muziek speelt. Alleen de mannen met het kruis laten ook hun gezicht zien. De andere mannen die meelopen in de processie hebben witte kappen op. Je voelt een hele ingetogen sfeer en het geeft ook het einde van de vastenperiode na carnaval aan.

Pasen

Op eerste Paasdag is er de beroemde “incontro” de ontmoeting tussen Maria en Jesus. De beide beelden worden ieder uit een andere kerk gedragen tot ze bij elkaar komen en elkaar ontmoeten. Ook deze traditie is op vele plaatsen in Italie te zien. Veel mensen hebben ook olijftakken bij zich. Onder luid gejuich vindt de ontmoeting tussen moeder en zoon plaats. Er mag eindelijk weer uitgebreid gegeten worden, zoals de Italiaan dat zo graag doet.

Het feest van Sant Antioco

Dit feest is elk jaar druk bezocht in Sant’Antioco. De beelden wisselen van kerk en worden de tweede maandag na Pasen , op de dag van Sant’Antioco weer terug gewisseld. De dag van Sant Antioco is het grootste feest op Sardinie, waarbij de beschermheilige wordt geerd. Sant Antioco was de eerste beschermheilige op Sardinie en wordt daarom ook gezien als beschermheilige van heel Sardinie. Tijdens deze dag komen dan ook groepen uit heel Sardinie om mee te lopen in de lange processie.

Verblijf in een lodge

Pasen is ook een heerlijke periode om bij ons in een lodge te verblijven. Je kunt genieten van een heerlijk uitgebreid paasmenu, geserveerd bij je lodge. Ook is de natuur op zijn mooisten kun je tijdens een wandeling de meest prachtige bloemen bewonderen.

Pasen met Toni

Elk jaar met Pasen wordt het seizoen ook bij ons officieel geopend. Toni kookt dan nieuwe gerechten. Ook dit jaar zal hij weer een aantal heerlijke ingredienten samenvoegen om een culinair paasmenu te bieden. Dit jaar maakt hij een 4 seizoenen pasta als primo. Een spaghetti met wilde asperges( lente), paddestoelen( herfst) artisjokken( winter) en bottarga( zomer).

Wat er verder op het menu staat dat is nog een verrassing. Wil je hierbij zijn dan kun je nu nog de Beach lodge boeken. deze heeft nog beschikbaarheid van 20 april- 3 mei.

Nuraghe op Sardinie

nuraghe Sardinie
Nuraghe op Sardinie, Su Nuraxi
Su Nuraxi Barumini

Sardinië heeft een hele eigen cultuur. Ze bouwden de zogenaamde Nuraghe. In de Bronstijd, dat is zo ongeveer tussen 200 en 600 v. Chr. geweest, leefden er een heel eigen volk op Sardinië dat de Nuragher genoemd werd, naar hun bouwwerken. Nuraghe betekent letterlijk “ hoop stenen” en zo waren ook hun bouwwerken. Ze bouwden rond en stapelden de ruwe ongepolijste rotsblokken op elkaar zonder cement of ander plaksel om ze bij elkaar te houden. Zo bouwden ze uitkijktorens die soms wel 19 meter hoog waren. Maar ook hun huisjes werden rond gebouwd als hutjes met daarop rieten dakjes.

Bouwwerken

Deze cultuur, de Nuraghische cultuur is nergens anders ter wereld terug gevonden. Men denkt dat er zo’n 6500 bouwwerken geweest moeten zijn, verspreid over het hele eiland. Veel van deze bouwwerken kun je nog bekijken. Er zijn een paar goed geconserveerde Nuraghi, zoals die bij Barumini, Su Nuraxi. Als je deze bekijkt dan geeft je dit een goed beeld hoe het geweest moet zijn. Ook is er in een grot een dorpje terug gevonden, Tiscali. Het is een flinke wandeling ernaar toe maar het is een magisch aanzicht dit dorpje dan in een grot te ontdekken.

Cultuur Nuraghi

Men leefde in die tijd als clans en het was geen zeevarend volk. De torens die werden gebouwd waren voor uitkijk van gevaar op land. De eerste uitkijktoren op zee is pas in 1754 gebouwd! Vlak bij ons op het schiereiland Sant’ Antioco vind je Grutti’Acqua. Dit is een vrij groot tempelcomplex geweest. Water was in die tijd heilig en werd onder andere gebruikt als ceremonie om de gestorvene eerst met wat te besprenkelen waar de maan in had geschenen. Boven op deze heuvel vind je nog steeds een heel klein meertje dat altijd vol water staat wat zoet water is. Terwijl het complex aan zee ligt. Bij het complex zijn ook resten van bewoning gevonden waardoor men denkt dat er een heel dorp omheen was gebouwd.

Tomba dei Giganti

Op het westen van dit tempelcomplex ligt een groot graf, gemaakt van grote opgestapelde stenen. Men noemt dit een reuzegraf maar het was eigenlijk een massagraf. En men zegt dat deze graven altijd ten westen zijn gebouwd i.v.m. het ondergaan van de zon daar. De vorm van het graf is als een stierenkop, omdat men in die tijd dit als symbool had voor de bevruchter. Deze stierenkop grijpt mijn zijn horens in moeder aarde, degene die leven geeft en neemt.

Bijzondere energie

Deze plekken hebben iets bijzonders. Of je er nu in gelooft of niet, het idee dat je stenen aanraakt die misschien wel 4000 jaar geleden zijn gebouwd is iets heel bijzonders. Hier op Sardinië vind je nog veel ruïnes waar je zo naar toe kunt lopen zonder dat dit omgeven is door een museum en tijdens een wandeling in de natuur loop je dus als het ware even een andere tijd in. Dat alleen al is een bijzonder gevoel. Sardinië heeft iets magisch, iets ongrijpbaars. Komt dit nu door hun eigen cultuur? Of het feit dat Sardinië misschien wel Atlantis blijkt te zijn? Of door de vele menhirs en Nuraghi die allemaal gebruikt zijn om deze energie te voelen?

Feniciërs

Al even ongrijpbaar is het feit dat deze cultuur opeens verdween. Hiervoor zijn geen aanwijzingen. Met de komst van de Feniciërs was er geen oorlog. De Feniciërs brachten rijkdom en vonden metalen in de bodem. Dus hier werd geen strijd mee geleverd. Toch was er niets meer terug te vinden van deze Nuraghe cultuur. Het tempelcomplex op Sant Antioco werd door de Romeinen verworpen. Hiervoor in de plaats werd er een tempel gebouwd bij Iglesias in de buurt, de tempel van Antas. Dit ter ere van de Romeinse god Sardus Pater. Zo kwam er een einde van Grutti’Acqua.

Nuraghe; Op zoek naar bijzondere energie

Gelukkig kun je dit oude tempelcomplex nog steeds bezoeken. Je loopt langs een schaapskooi omhoog. En met elke trede die je omhoog gaat, kom je steeds meer in een ander tijd terecht. Een rustige plek met uitkijk op zee en geen mens te vinden zorgt ervoor dat je al het begrip van tijd verliest en je even waant in de geschiedenis van dit bijzondere, magische eiland.

Is het dan niet meer dan logisch dat je hier de energie kunt voelen, je weer meer een voelt met de natuur zoals ook de Nuraghers leefden?

Vind je het leuk deze genoemde plekken te bezoeken met ons? Zo kom je meer te weten over deze bijzondere plekken.

Dat kan, we maken vanaf onze lodges wandelingen naar de Tomba dei giganti en Grutti’Acqua. Informeer bij ons voor de mogelijkheden.

Ook kun je tijdens een van de mindfulness & yoga reizen hiernaar toe lopen met ons.

De bellenmakers van Sardinie

De bellenmakers van Sardinie. Als je hun verhalen hoort over het maken van de bellen dan zijn het levende wezens. Ze reproduceren, ze evolueren, ze transformeren en ze repliceren op alle mogelijke middelen om zich beter aan te passen aan de omgeving waar ze voor bedoeld zijn.

Afgelopen februari was ik in Barbagia voor de bijzondere heidense feesten rondom de carnevale, in een dorp genaamd Tonara. Dit dorp is voornamelijk beroemd vanwege de Noga. Maar er is nog iets bijzonders in dit dorp te ontdekken. Net over de bergen van de Barbagia onder Fonni in Tonara, ontmoette ik een van de laatste campanacciari( bellenmakers), Ignazio Floris.

Bellenmakers

De campanacciari zijn ambachtslieden die de bellen maken die om de hals van de schapen en of koeien worden gehangen. Ik wist niets over dit verhaal van de bellen, het was voor mij een onbekend onderwerp. Over bellen wist ik al helemaal niets. Ik heb me nooit afgevraagd of er een filosofie schuil ging achter deze bellen. Volkomen blanco ging ik met mijn gids in Tonara naar het werkatelier. Ik had totaal geen verwachtingen, maar het werd een klein evenement. De bellenmaker Ignazio Floris opende een wereld waarin de bellen de belangrijkste in de wereld zijn. Een waarin hij uitlegt dat iedere bel uniek is en zijn eigen verhaal heeft. Het is belangrijk dat de bellen van de schapenkudde samen een identieke en unieke harmonie vormen. Zodat de schaapsherder altijd zijn eigen kudde herkent. Zo kan hij ook horen of er een andere kudde nadert.

Muzikaal

Ik heb ontdekt dat de bellenmakers ook musicoloog moeten zijn. Hij maakt elke bel (verkregen dmv het net zo lang hameren van de platen plaatmetaal totdat zij de juiste vorm hebben ) met zijn eigen toon. Afhankelijk van de afmetingen en op strategische punten aan de zijkant van de bel kan er zelfs een kwart toon verschil worden toegekend. De melodie van de bellen is het meest belangrijk, want elke kudde schapen zijn eigen melodie heeft. Wanneer de herder naar de campanacciaro gaat om de bellen te kopen wordt hij vergezeld door zijn “musicoloog. ” De  “musicoloog ” waar de herder op vertrouwd, zit buiten met zijn rug naar de deur om niet te worden beïnvloed door iets visueels. Niemand zegt iets, deze scène speelt zich af in een stilte.

Cultuur

Deze persoon weet niet alleen van muziek, maar is ook wethouder voor cultuur in Tonara. Dit oude ambacht vereist handwerk. Alles wordt op het oog en met de hand gemaakt om de bel zijn vorm te geven. Toch is dit werk meer dan een ambacht. Het is een passie voor het vak. Elke keer weer ontdek ik hoe rijk het erfgoed is dat dit eiland in de Middellandse zee heeft.

De familie Floris is overigens de bellenmakers van Sardinie. Ze maken voor elke schapenkudde op Sardinie de bellen. Een bel van een kudde die aan de kust graast heeft een andere klank dan die van een kudde die in de Barbagia tussen de bergen graast. Het geluid draagt anders in elke regio en het geluid van de bel moet daar op worden aangepast. Zo kan een bellenmaker aan de toon van de bel horen waar de kudde graast.