Category Archives for "cultuur"

Nuraghe op Sardinie

Nuraghe op Sardinie, Su Nuraxi
Su Nuraxi Barumini

Sardinië heeft een hele eigen cultuur. Ze bouwden de zogenaamde Nuraghe. In de Bronstijd, dat is zo ongeveer tussen 200 en 600 v. Chr. geweest, leefden er een heel eigen volk op Sardinië dat de Nuragher genoemd werd, naar hun bouwwerken. Nuraghe betekent letterlijk “ hoop stenen” en zo waren ook hun bouwwerken. Ze bouwden rond en stapelden de ruwe ongepolijste rotsblokken op elkaar zonder cement of ander plaksel om ze bij elkaar te houden. Zo bouwden ze uitkijktorens die soms wel 19 meter hoog waren. Maar ook hun huisjes werden rond gebouwd als hutjes met daarop rieten dakjes.

Bouwwerken

Deze cultuur, de Nuraghische cultuur is nergens anders ter wereld terug gevonden. Men denkt dat er zo’n 6500 bouwwerken geweest moeten zijn, verspreid over het hele eiland. Veel van deze bouwwerken kun je nog bekijken. Er zijn een paar goed geconserveerde Nuraghi, zoals die bij Barumini, Su Nuraxi. Als je deze bekijkt dan geeft je dit een goed beeld hoe het geweest moet zijn. Ook is er in een grot een dorpje terug gevonden, Tiscali. Het is een flinke wandeling ernaar toe maar het is een magisch aanzicht dit dorpje dan in een grot te ontdekken.

Cultuur Nuraghi

Men leefde in die tijd als clans en het was geen zeevarend volk. De torens die werden gebouwd waren voor uitkijk van gevaar op land. De eerste uitkijktoren op zee is pas in 1754 gebouwd! Vlak bij ons op het schiereiland Sant’ Antioco vind je Grutti’Acqua. Dit is een vrij groot tempelcomplex geweest. Water was in die tijd heilig en werd onder andere gebruikt als ceremonie om de gestorvene eerst met wat te besprenkelen waar de maan in had geschenen. Boven op deze heuvel vind je nog steeds een heel klein meertje dat altijd vol water staat wat zoet water is. Terwijl het complex aan zee ligt. Bij het complex zijn ook resten van bewoning gevonden waardoor men denkt dat er een heel dorp omheen was gebouwd.

Tomba dei Giganti

Op het westen van dit tempelcomplex ligt een groot graf, gemaakt van grote opgestapelde stenen. Men noemt dit een reuzegraf maar het was eigenlijk een massagraf. En men zegt dat deze graven altijd ten westen zijn gebouwd i.v.m. het ondergaan van de zon daar. De vorm van het graf is als een stierenkop, omdat men in die tijd dit als symbool had voor de bevruchter. Deze stierenkop grijpt mijn zijn horens in moeder aarde, degene die leven geeft en neemt.

Bijzondere energie

Deze plekken hebben iets bijzonders. Of je er nu in gelooft of niet, het idee dat je stenen aanraakt die misschien wel 4000 jaar geleden zijn gebouwd is iets heel bijzonders. Hier op Sardinië vind je nog veel ruïnes waar je zo naar toe kunt lopen zonder dat dit omgeven is door een museum en tijdens een wandeling in de natuur loop je dus als het ware even een andere tijd in. Dat alleen al is een bijzonder gevoel. Sardinië heeft iets magisch, iets ongrijpbaars. Komt dit nu door hun eigen cultuur? Of het feit dat Sardinië misschien wel Atlantis blijkt te zijn? Of door de vele menhirs en Nuraghi die allemaal gebruikt zijn om deze energie te voelen?

Feniciërs

Al even ongrijpbaar is het feit dat deze cultuur opeens verdween. Hiervoor zijn geen aanwijzingen. Met de komst van de Feniciërs was er geen oorlog. De Feniciërs brachten rijkdom en vonden metalen in de bodem. Dus hier werd geen strijd mee geleverd. Toch was er niets meer terug te vinden van deze Nuraghe cultuur. Het tempelcomplex op Sant Antioco werd door de Romeinen verworpen. Hiervoor in de plaats werd er een tempel gebouwd bij Iglesias in de buurt, de tempel van Antas. Dit ter ere van de Romeinse god Sardus Pater. Zo kwam er een einde van Grutti’Acqua.

Nuraghe; Op zoek naar bijzondere energie

Gelukkig kun je dit oude tempelcomplex nog steeds bezoeken. Je loopt langs een schaapskooi omhoog. En met elke trede die je omhoog gaat, kom je steeds meer in een ander tijd terecht. Een rustige plek met uitkijk op zee en geen mens te vinden zorgt ervoor dat je al het begrip van tijd verliest en je even waant in de geschiedenis van dit bijzondere, magische eiland.

Is het dan niet meer dan logisch dat je hier de energie kunt voelen, je weer meer een voelt met de natuur zoals ook de Nuraghers leefden?

Vind je het leuk deze genoemde plekken te bezoeken met ons? Zo kom je meer te weten over deze bijzondere plekken.

Dat kan, we maken vanaf onze lodges wandelingen naar de Tomba dei giganti en Grutti’Acqua. Informeer bij ons voor de mogelijkheden.

Ook kun je tijdens een van de mindfulness & yoga reizen hiernaar toe lopen met ons.

De bellenmakers van Sardinie

De bellenmakers van Sardinie. Als je hun verhalen hoort over het maken van de bellen dan zijn het levende wezens. Ze reproduceren, ze evolueren, ze transformeren en ze repliceren op alle mogelijke middelen om zich beter aan te passen aan de omgeving waar ze voor bedoeld zijn.

Afgelopen februari was ik in Barbagia voor de bijzondere heidense feesten rondom de carnevale, in een dorp genaamd Tonara. Dit dorp is voornamelijk beroemd vanwege de Noga. Maar er is nog iets bijzonders in dit dorp te ontdekken. Net over de bergen van de Barbagia onder Fonni in Tonara, ontmoette ik een van de laatste campanacciari( bellenmakers), Ignazio Floris.

Bellenmakers

De campanacciari zijn ambachtslieden die de bellen maken die om de hals van de schapen en of koeien worden gehangen. Ik wist niets over dit verhaal van de bellen, het was voor mij een onbekend onderwerp. Over bellen wist ik al helemaal niets. Ik heb me nooit afgevraagd of er een filosofie schuil ging achter deze bellen. Volkomen blanco ging ik met mijn gids in Tonara naar het werkatelier. Ik had totaal geen verwachtingen, maar het werd een klein evenement. De bellenmaker Ignazio Floris opende een wereld waarin de bellen de belangrijkste in de wereld zijn. Een waarin hij uitlegt dat iedere bel uniek is en zijn eigen verhaal heeft. Het is belangrijk dat de bellen van de schapenkudde samen een identieke en unieke harmonie vormen. Zodat de schaapsherder altijd zijn eigen kudde herkent. Zo kan hij ook horen of er een andere kudde nadert.

Muzikaal

Ik heb ontdekt dat de bellenmakers ook musicoloog moeten zijn. Hij maakt elke bel (verkregen dmv het net zo lang hameren van de platen plaatmetaal totdat zij de juiste vorm hebben ) met zijn eigen toon. Afhankelijk van de afmetingen en op strategische punten aan de zijkant van de bel kan er zelfs een kwart toon verschil worden toegekend. De melodie van de bellen is het meest belangrijk, want elke kudde schapen zijn eigen melodie heeft. Wanneer de herder naar de campanacciaro gaat om de bellen te kopen wordt hij vergezeld door zijn “musicoloog. ” De  “musicoloog ” waar de herder op vertrouwd, zit buiten met zijn rug naar de deur om niet te worden beïnvloed door iets visueels. Niemand zegt iets, deze scène speelt zich af in een stilte.

Cultuur

Deze persoon weet niet alleen van muziek, maar is ook wethouder voor cultuur in Tonara. Dit oude ambacht vereist handwerk. Alles wordt op het oog en met de hand gemaakt om de bel zijn vorm te geven. Toch is dit werk meer dan een ambacht. Het is een passie voor het vak. Elke keer weer ontdek ik hoe rijk het erfgoed is dat dit eiland in de Middellandse zee heeft.

De familie Floris is overigens de bellenmakers van Sardinie. Ze maken voor elke schapenkudde op Sardinie de bellen. Een bel van een kudde die aan de kust graast heeft een andere klank dan die van een kudde die in de Barbagia tussen de bergen graast. Het geluid draagt anders in elke regio en het geluid van de bel moet daar op worden aangepast. Zo kan een bellenmaker aan de toon van de bel horen waar de kudde graast.